นางเป็นอะไรไป เจ้าคิดว่าอาจารย์เซวียนหยวนจะปล่ อยพวกเราไปหรือ?” มู่ซินนึกมาถึงตรงนี้ก็อดกังวลไม่ได้
ด้านหนึ่งก็เพราะอาจารย์ที่เป็นผู้สูงศักดิ์โอสถคนนี้ของพวกเขา ฐานะผู้สูงศักดิ์โอสถไม่ใช่ธรรมดา เหตุใดจึงต้องเข้าไปหาเอ็นวิญญาณนิลพันปีในนั้นให้ได้? ไม่สั่งให้คนอื่นเข้าไปแทน น? หากเข้าไปแล้วเป็นอะไรไป จะทำอย่างไรเล่า?
“กลับไปจัดการเถอะ! กำชับพวกลูกศิษย์ให้คุ้มครองนางด้วย” ซื่อเชวียถอนหายใจ สะบัดแขนเสื้อก่อนจะเดินไปทางสำนักเซียน
พอเฟิ่งจิ่วกลับมาถึงจวน ดวงอาทิตย์ก็ลับภูเขาไปแล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อรอนางอยู่ในจวน
เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าประตูจวน ก็เห็นหวันเหยียนสิบสามเดินเข้ามาหา “เฟิ่งจิ่วๆ ข้าเห็นผู้ชายของเจ้าแล้ว จิ๊ๆ ราศีน่าเกรงขามนัก”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “เห็นแล้วหรือ? เขาออกมาพอดี ช่วงนี้น่าจะไม่กักตัวอีกแล้ว คงอยู่ในจวนนี่แหละ หากท่านไม่รีบกลับ จะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเขาต่อก็ย่อมได้”
หวันเหยียนสิบสามได้ยินเช่นนั้นก็ลูบคางทำท่าครุ่นคิด “เจ้าพูดจาแปลกๆ นะ! อยู่ต่อเป็นเพื่อนเขา? เจ้าล่ะ? เจ้าคิดจะไปทำอะไรอีก?”
“ข้าจะออกไปข้างนอก คงไม่กลับมาในเร็วๆ นี้” เฟิ่งจิ่วตอบ ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไป
“อย่างนี้เองหรือ! งั้น
