วกคนที่อยู่นอกจวน พอรู้เรื่องนี้ต่างก็ดีอกดีใจมาก แม้พวกเขารู้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะสมหวัง แต่ก็ยังมีความหวังอยู่
“เอามาให้ข้าดูหน่อย” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ย
“ขอรับ” เหลิ่งหวารับคำ หยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาแล้วยื่นไปข้างหน้าด้วยสองมือ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อรับสมุดเล่มนั้นไปวางไว้บนโต๊ะ เขาจิบชาหนึ่งคำก่อนจากนั้นจึงค่อยเปิดอ่าน คำร้องขอที่ถูกเขียนไว้ข้างใน บ้างก็ขอยาใน บ้างก็ขอยาดี แล้วก็มีบางคนมาขอให้ รักษาอาการป่วย ซ้ำยังบอกว่าพวกเขาจะจ่ายค่ายาเอง เสร็จเรื่องแล้วยังจะให้ค่าตอบแทนอีก
ขณะอ่านคำร้องขอในสมุดบันทึกเล่มนี้ เขาเดาได้ว่าเรื่องเหล่านี้ไม่ได้ยากเย็นสำหรับเฟิ่งจิ่ว จึงบอกว่า “เจ้ากลับไปก่อนเถอะ! ถ้านางตื่นแล้วข้าจะเอาให้ดูเอง”
“ขอรับ” เหลิ่งหวารับคำ คารวะแล้วถอยออกไป
ฮุยหลางยืนเงียบไม่พูดอะไรอยู่ด้านหนึ่ง เซวียนหยวนโม่เจ๋อเองก็ไม่ได้พูดอะไร เมื่อเวลาผ่านไป กระทั่งแสงแดดอันแรงกล้าสาดเฉียงลงบนพื้น เฟิ่งจิ่วจึงค่อยเดินออกจากห้องมาอย่าง งเกียจคร้าน
“ตื่นแล้วหรือ? มากินอะไรหน่อย” เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองเฟิ่งจิ่วที่เดินออกมา ขานเรียกด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ ตอนนี้บนโต๊ะมีข้าวต้มและกับข้าวถูกวางไ
