่มยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ซ้ำยังปฏิบัติกับนางเป็นพิเศษ ย่อมมีความคิดในใจอยู่บ้าง แม้นางไม่กล้าอาจเอื้อมต่อนายท่าน แต่ลึกๆ ข้างใน คุณชายรูป ปงามในชุดสีเขียวได้สลักลึกในใจของนางแต่แรกแล้ว
หวันเหยียนสิบสามเห็นนางเหม่อลอย จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะในลำคอ “เจ้าแอบชอบนางอยู่เงียบๆ หรือ? พอรู้ว่านางเป็นหญิงจึงผิดหวัง?”
“เปล่า” ฉินซินรีบปฏิเสธ
“ฮะๆ ที่นี่ไม่มีเงินสามร้อยตำลึง[1]”
เขาชำเลืองมองด้วยหางตา บอกว่า “แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก นายท่านของเจ้าเหมือนผีเสื้อบุปผาก็ไม่ปาน ไปไหนก็ล่อผึ้งเรียกผีเสื้อ เจ้าจะแอบชอบนางก็เป็นธรรมดา เพราะอย่างไรวีรบุรุษ ษช่วยโฉมงามก็มักจะได้ใจหญิงงามเสมอ”
คนในวงสนทนาได้ยินเช่นนั้นก็เผยยิ้มออกมา พวกเขานั่งล้อมวงคุยกันรอบกองไฟ กระทั่งฟ้าเริ่มมืด จึงค่อยกลับไปพักผ่อนบนเรือบิน กระทั่งเช้าตรู่วันต่อมา กลุ่มคนที่พักผ่อนเต็มที่แล้ วก็เริ่มออกเดินทางมุ่งหน้าสูงเมืองสี่ทิศต่อไป…
สองวันต่อมา เมื่อใกล้ถึงเมืองสี่ทิศ เฟิ่งจิ่วก็เริ่มชะลอความเร็วของเรือบินลง และบังคับทิศทางให้มุ่งหน้าไปยังสำนักเซียน นางหันไปมองศิษย์สำนักเซียนพวกนั้น ก่อนจะยิ้มบอกว่ า “ข้าไปส่งพวกเจ้าที่ประตูใหญ่สำนักเซียนก็แล้
