น? ซ้ำยังเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับผู้สูงศักดิ์โอสถด้วย ไม่น่าเล่ายาของนางถึงได้ ดีขนาดนั้น ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง!
ฉินซินเห็นสีหน้าของคนพวกนั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย โดยเฉพาะหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ นาง จึงถามว่า “แม่นางมู่ เจ้าไม่สบายหรือ? เหตุใดจึงเหงื่อแตกเช่นนี้?”
“ปะ…เปล่า ข้าไม่ได้ไม่สบาย พะ…เพียงแต่ เพียงแต่ว่า…” นางแค่ตกใจมากเท่านั้นเอง อาวุโสชุดเขียวผู้นี้กลับเป็นอาจารย์ของบรรพจารย์พวกเขา? นี่นางร่วมทางกับอาจารย์ของบรรพจารย์ ของตนมาตลอดเลยอย่างนั้นหรือ?
นึกมาถึงตรงนี้ นางก็ปาดเหงื่อบนหน้าผาก รับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาล
คนบนเรือบินต่างก็มองหน้ากัน ก่อนจะเดินลงไป ครั้นเดินมาถึงข้างกองไฟก็ถามขึ้นว่า “อาวุโส พวกเราช่วย! มีอะไรให้พวกข้าทำหรือไม่?”
“อยากช่วยหรือ?” เฟิ่งจิ่วมองพวกเขาแวบหนึ่ง
“อืม” พวกเขาพยักหน้าถี่ๆ
เฟิ่งจิ่วทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหันไปเห็นเสือสองตัวลากสัตว์ป่ากลับมา จึงยิ้มบอกว่า “อย่างนั้นพวกเจ้าก็ไปจัดการสัตว์ป่าพวกนั้นมาให้สะอาดแล้วกัน!”
“ได้” พวกเขาขานรับ ต่างก็ม้วนแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะลงมือ
“ฉินซิน ตำราพิณที่ข้าให้เจ้า เปิดไปที่หน้าหลังแล้วไปฝึกเสีย”
