ตอนที่ 3039 หอหญิงงาม
“ผ่อนคลายอย่างไร?” เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองเขา เห็นเขาทำท่ามีลับลมคมใน จึงอดสงสัยไม่ได้
หวันเหยียนสิบสามขยับตัวเข้ามาใกล้ ตั้งใจจะโอบไหล่นาง แต่กลับนึกขึ้นได้ว่านางเป็นหญิงจึงหดมือกลับ จ้องหน้านางแปลกๆ “นี่แค่ไม่กี่วันเอง ข้ากลับลืมไปแล้วว่าเจ้าเป็นหญิง ”
ครั้นเอ่ยประโยคนี้ออกไป พวกคนที่กำลังประคับประคองกันอยู่ข้างหลังได้ยินเข้าก็ตะลึงไป ก่อนจะหันไปมองเงาร่างสีเขียวโดยไม่ได้นัดหมายอย่างตะลึงพรึงเพริด คนคนนี้เป็นหญิง?
เฟิ่งจิ่วมองเขาแวบหนึ่ง บอกว่า “ตลอดทางนี้ข้าก็ไม่ได้รู้สึกว่าท่านเห็นข้าเป็นผู้หญิง”
“ฮะๆ ก็ใครให้เจ้าเก่งกาจเกินไปเล่า เก่งเกินจนไม่เหมือนผู้หญิง!” หวันเหยียนสิบสามยิ้มกว้าง “ช่างเถอะ ตอนแรกตั้งใจว่าจะพาเจ้าไปเปิดโลกกว้างเสียหน่อย ดูท่าทางข้าคงต้องไปคนเดียว วแล้ว”
“หอนางโลม?”
“อะไรนะ?” หวันเหยียนสิบสามชำเลืองมองนาง “หอนางโลม? สถานที่แบบนั้นเจ้าคิดว่าข้าจะไปหรือ? ที่นั่นคือที่ที่คนไม่มีฐานะเขาไปกัน ตอนนี้คนมีฐานะเขาไปที่หอหญิงงามกันทั้งนั้น”
นางอึ้งเล็กน้อย “ท่านเคยไปหรือ? ในเมืองนี้มีรึ?”
“หอหญิงงามมีทุกเมืองนั่นแหละ ที่ไหนมีเมือง ที่นั่นก็มีหอหญิงงาม แล้วเจ้า
