ยังทำให้ผู้คนในหอตื่นเต้นมากพอแล้ว
เสือร้ายสองตัวนอนหมอบอยู่ในอ้อมแขนของเฟิ่งจิ่ว ช่วงพักการแข่ง เสียงเพลงดังขึ้น แสงสว่างบนเวทีเปลี่ยนสี ขณะที่แสงไฟในหอมืดลงเล็กน้อย ทำให้สายตาทุกคู่จดจ่อไปที่เวทีกลมซ ซึ่งอยู่ตรงกลาง
ครั้นเห็นหญิงงามแปดนางในชุดผ้าไหมโปร่งสีแดงที่อยู่บนเวที เสือร้ายตัวหนึ่งที่อยู่ในอ้อมแขนของเฟิ่งจิ่วก็กระซิบขึ้นมาเบาๆ “มนุษย์พวกนี้ล้วนไม่สวยเลย หญิงงามชุดแดงที่ข้า เห็นหมดสติอยู่ในป่า ยังงามกว่าหญิงพวกนี้นัก”
เฟิ่งจิ่วกับหวันเหยียนสิบสามตะลึงงัน พวกเขามองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเสือร้ายสองตัวที่อยู่ในอ้อมแขนของเฟิ่งจิ่ว “เจ้าว่าอะไรนะ?”
“ในป่าไง! ช่วงก่อนแล้ว มีหญิงงามชุดแดงคนหนึ่งบาดเจ็บสาหัสและหมดสติไป คนนั้นสิงาม งามกระชากวิญญาณ” เสือตัวผู้กระซิบบอกเบาๆ
หวันเหยียนสิบสามหันไปมองเฟิ่งจิ่ว ส่งสายตาเป็นเชิงบอกให้นางถามให้ชัดเจน ไม่ต้องรอให้หวันเหยียนสิบสามบอก เฟิ่งจิ่วถามต่อทันที “หญิงงามชุดแดงเป็นอย่างไรหลังจากนั้น? ทำไมเจ้ าไม่เคยพูดถึง? เจ้าไม่รู้หรือว่าพวกข้ากำลังตามหานาง?” ยังนึกว่าเบาะแสขาดหายไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าเสือร้ายตัวนี้จะรู้
