ก็จริง”
หวันเหยียนสิบสามกระโดดขึ้นไป หาที่นั่งข้างในนั้น ก่อนจะพบว่าในเรือบินมีของกินอยู่ไม่น้อย จึงอดไม่ได้ที่จะเดินไปยังจุดที่มีอาหารวางอยู่ ขณะที่ปากก็พึมพำอะไรบางอย่างไม่หย ยุด
“พวกเจ้าสองคนหดตัวให้เล็กลงหน่อยก็แล้วกัน!” เฟิ่งจิ่วหันไปมองเสือร้ายสองตัวนั้น
“เข้าใจแล้ว นายท่าน” พวกมันสะบัดขน หดตัวให้เหลือเท่าแมว รูปร่างไม่สะดุดตา แลดูเหมือนแมวทั่วไปมากทีเดียว มองแวบแรก ดูไม่ออกเลยว่าพวกมันเป็นเสือร้าย อย่างไรเสียแมวกับเ เสือก็เป็นสายพันธุ์เดียวกันอยู่แล้ว
เมื่อทุกคนขึ้นเรือบินจนครบหมดแล้วก็มุ่งหน้าไปยังในเมือง ตลอดเส้นทาง คนบนเรือบินเอาแต่จ้องพิจารณาพวกเขาสองคน พยายามถามหยั่งเชิงเกี่ยวกับตัวตนและฐานะของพวกเขา แต่กลับไม่ได้ อะไรเลยสักอย่าง ตรงกันข้ามกลับถูกพวกเขาซักประวัติครอบครัวของตนเองจนหมดเปลือก
ครั้นมาถึงนอกประตูเมือง เฟิ่งจิ่วหาจุดลงจอดเรือบินที่ไม่สะดุดตา ก่อนจะพูดกับพวกเขาว่า “ไปเถอะ! จะพักผ่อนก็ต้องเข้าไปพักในเมือง”
หวันเหยียนสิบสามที่อยู่หัวเรือ พอเห็นว่าในที่สุดก็มาถึงเมืองแล้ว เขาฉีกยิ้ม “ตลอดเส้นทางนี้ไม่ใช่ต้นไม้ก็เป็นอำเภอเล็กๆ ในที่สุดก็ได้เจอเมืองสักที ข้าต้องผ่อนคลาย
