ต่กลับไม่รู้จะถามอย่างไร ทำได้แค่เดินไปเงียบๆ พานางกลับไปยังจุดเดิม
“พวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? พักผ่อนเต็มที่หรือยัง?” เฟิ่งจิ่วกระโดดลงจากหลังเสือ พลางเดินไปทางกลุ่มคนที่พักผ่อนอยู่ใต้ต้นไม้
เสือร้ายสองตัวเดินมารวมตัวกัน ก่อนจะถอยไปอยู่ด้านหนึ่ง พวกมันเอนหัวเข้าหากัน ไม่รู้กระซิบกระซาบอะไรกันอยู่ตรงนั้น พวกมันยังหันไปมองเฟิ่งจิ่วเป็นระยะด้วย
“อาวุโส บาดแผลภายนอกของศิษย์พี่บางคนพวกข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว เพียงแต่อาการบาดเจ็บภายในของพวกเขาค่อนข้างสาหัส คงไม่สามารถออกเดินทางได้เร็วๆ นี้” หญิงแซ่มู่อธิบาย ก่อนจะมองเ เฟิ่งจิ่วอย่างระมัดระวัง “อาวุโส พักอีกสักหน่อยได้หรือไม่?”
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองคนที่เหลือ ก่อนถามว่า “พวกเจ้าไม่มียาในหรือ?” สถานการณ์เช่นนี้ย่อมต้องกินยาในอยู่แล้ว ขอแค่กินยาใน อาการบาดเจ็บภายในก็จะหายอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นปล ล่อยไว้อย่างนั้นเมื่อไรมันจะหายเองได้เล่า?
“พวกเรากินยาในแล้ว แต่อาจไม่เห็นผลในทันที” ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “หากอาวุโสมีเรื่องเร่งด่วนก็ไปเถิด! พวกเราคงต้องรอให้หายดีสักหน่อย แล้วค่อยเดินทางกลับสำนัก”
………………………………….
