หลังจากตกตะลึงอยู่ได้ไม่นาน พวกเขาก็ตาเป็นประกายขึ้นมา บางทีอีกฝ่ายอาจจะมาช่วยพวกตนก็ได้! ในตอนนั้นเอง พวกเขาตะโกนเรียกหนุ่มชุดเขียวทันที “อาวุโส อาวุโสช่วยพวกเราด้วย!”
อาวุโส?
เฟิ่งจิ่วชะงักเล็กน้อย ก้มหน้ามองสภาพตนเอง กลายเป็นอาวุโสเสียแล้ว? แต่วรยุทธ์ของนางแข็งแกร่งกว่าพวกเขา จะเรียกว่าอาวุโสก็คงไม่แปลก
“พวกเจ้ามีกันหลายตัวขนาดนี้ กลับรุมโจมตีพวกเขาแค่ไม่กี่คน ไม่อายบ้างหรือ” เฟิ่งจิ่งยักคิ้ว เหลือบมองสัตว์เทวะสองตัวนั้น ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าผิวของสัตว์เทวะสองตัวนี้งดงามยิ่งนัก ขาวสลับดำ องอาจผึ่งผาย เอากลับไปเฝ้าประตูต้องไม่เลวแน่ๆ
“กรร!”
หนึ่งในนั้นส่งเสียงคำราม เพียงแต่ตอนแรกเสียงคำรามยังฟังดูกึกก้องน่าเกรงขาม ทว่าพอเฟิ่งจิ่วชำเลืองมองไป เสียงนั้นกลับเบาลง กระทั่งเจ้าของเสียงนั้นยังก้มหัวตามลงไปด้วย
“ไม่ต้องเสียงดัง ไม่ต้องคำราม ข้าไม่ได้ใจดีนัก หากทำข้าโกรธจะต้องรับผิดชอบ”
นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแช่มช้า ก้าวไปข้างหน้า มองสัตว์ร้ายพวกนั้นที่ถอยหลังและจ้องนางอย่างระแวดระวัง “ไม่ต้องคิดจะหนี ข้ายังไม่ได้อนุญาตให้พวกเจ้าไปไหน”
“พวกเจ้าสองตัว ข้าต้องการเสือเฝ้าประตูสองตัว พวกเจ้าตามข้ากลับไปก็แ
