งงามในชุดสีแดง?”
เจ้าเมืองครุ่นคิด ก่อนบอกว่า “พอกล่าวอย่างนี้ ข้าก็นึกออกว่ามีหญิงงามชุดแดงคนหนึ่งเคยผ่านมาที่นี่จริงๆ ตอนนั้นเป็นเพราะมีผู้ฝึกตนที่ผ่านทางมาเห็นความงามของนางเข้า คิดห หมายตานางจึงทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น พวกข้าถึงได้สังเกตเห็นนาง ไม่เช่นนั้นแล้ว ในเมืองที่ปกติมีผู้คนมากมาย คงจำได้ไม่หมดหรอกว่ามีใครเข้าใครออกบ้าง”
“ต่อมาเล่า?” หวันเหยียนสิบสามถามอีก
“ต่อมา หลังจากที่ผู้ฝึกตนชายพวกนั้นหมายตาหญิงชุดแดงก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ละคนถึงวิ่งออกจากเมืองไปอย่างบ้าคลั่ง บอกว่ามีอะไรบางอย่างไล่ตามพวกเขา ต่อมาข้าก็ได้ยินมาอี กว่า หญิงชุดแดงคนนั้นพักในเมืองแค่คืนเดียวก็จากไปแล้ว และนางก็มุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านติดภูเขาหยินแห่งนั้น”
ทั้งสองต่างกำลังครุ่นคิด ไปที่หมู่บ้านแห่งนั้นจริงๆ ด้วย แต่หากไปที่นั่นจริง ด้วยวรยุทธ์ของหวันเหยียนเชียนหวา เหตุใดจึงได้หายตัวไปเล่า? เกิดอะไรขึ้นที่นั่นกันแน่?
ทั้งสองฟังเจ้าเมืองเล่าเรื่องหมู่บ้านแห่งนั้นทั้งคืน กระทั่งฟ้าเริ่มมืดจึงแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน
พอเข้าห้อง เฟิ่งจิ่วนั่งหลับตาขัดสมาธิฝึกวรยุทธ์ แต่หลังเที่ยงคืน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเดินอยู่
