? เฮอะ! ช่างไม่ดูกำลังตนเสียเลย!” หวันเหยียนสิบสามแค่นเสียง เหลือบมองพวกเขาด้วยหางตา แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีกันสิบกว่าคน แต่ในสายตาของเขาก็ไม ม่นับว่าเป็นอะไรเลย แม้จะมาเพิ่มอีกกี่คนเขาก็ไม่กลัว!
“เช่นนั้นหรือ” ชายคนนั้นยักคิ้ว ก่อนจะโบกมือส่งสัญญาณ ไม่นานก็มีเงาสามร่างล้อมพวกเขาเอาไว้
หวันเหยียนสิบสามหันไปมองสามคนนั้น เห็นว่าเป็นชายชราอายุหกสิบกว่าปีคนหนึ่ง เส้นผมสีขาวเทายุ่งเหยิง ร่างกายผอมแห้งค้อมต่ำเล็กน้อย ในมือถือไม้เท้ารูปหัวกะโหลก ด้ามไม้เท้า เป็นสีขาวเหมือนกระดูก และตรงปลายเป็นหัวกะโหลกขนาดเท่ากำปั้น
อีกคนเป็นชายคนหนึ่งรูปร่างกำยำกว่าคนทั่วไป ในมือถือเหล็กกลมสีดำยาวๆ ไว้หนึ่งท่อน เขาสวมชุดสีเทา ขากางเกงข้างหนึ่งยาวข้างหนึ่งสั้น ยามฉีกปากยิ้มเผยรอยยิ้มซื่อๆ ออกม มา ทว่านั่นกลับทำให้เกิดความรู้สึกเย็นวาบ ชวนขนลุก
คนสุดท้ายเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย สวมกระโปรงไหมสีดำ เส้นผมสยายลงมาบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง นางใช้มือข้างหนึ่งม้วนปอยผมเล่น มือที่ขาวเนียนดุจหยกนั่นสะดุดตายิ่งนัก ยิ่งเมื่อ อนิ้วมือของนางไล้ผ่านเนินอกเหมือนไม่ได้ตั้งใจ ยิ่งทำให้ผู้พบเห็นหัวใจเต็นเร็ว
แต่ทว่า เล็บของนางนั้นก
