บทที่ 832 กลายเป็น ‘ผู้มีพระคุณ’
“ไม่เป็นไร แค่รอยข่วน แผลเล็กนิดเดียว ไม่กี่วันก็หายแล้ว” จูเอ้อร์นึกไม่ถึงว่าเปี้ยนชิวอิ่งจะเป็นห่วงเขาถึงเพียงนี้
“น่าจะเจ็บมาก พี่จูเอ้อร์ ท่านต้องมาเจ็บเพราะข้า…” นางเอ่ยทั้งตาแดงก่ำ
เมื่อเห็นฉากนี้ หลิวซื่อที่เพิ่งเข้าใจผิดไปก็โมโหขึ้นมาอีกครั้ง ให้ตายเถิด ทำเอาอยากตบนางอีกสักที
ยังจะโทษว่าข้าเข้าใจผิดอีกหรือ? แบบนี้จะไม่เข้าใจผิดได้อย่างไร
ดูคนสกุลเปี้ยนผู้นี้ นางทำสิ่งใดลงไป?
หลี่ซื่อเกรงว่าพี่สะใภ้รองจะก่อเรื่องวุ่นวายอีก ทุกคนจะเสียหน้าเอาได้ จึงรีบถลาไปคลี่คลายสถานการณ์ “แม่นางเปี้ยน ท่านไม่ต้องวิตกเรื่องอาการบาดเจ็บของพี่รอง ปล่อยให้พี่สะใภ้รองเป็นห่วงไปเถิด เรื่องนี้ท่านไม่เข้าใจ แม้ว่าพี่รองจะเจ็บตัว ทว่าพี่สะใภ้รองเจ็บใจยิ่งกว่า บางทีในใจอาจมีสายฝนโหมกระหน่ำ…”
ระหว่างนั้นนางก็สะกิดหลิ่วซื่อให้ร่วมมือด้วย
เคราะห์ไม่ดีที่หลิ่วซื่อหัวช้า บนใบหน้านางจึงมีเพียงความโกรธต่อเปี้ยนชิวอิ่ง ไร้ซึ่งแววเห็นใจจูเอ้อร์
บาดแผลเพียงเล็กน้อย มีสิ่งใดให้ต้องเป็นห่วงกัน
บุรุษทำงานไร่ไถนามามากตั้งเท่าไหร่ ไม่เคยบาดเจ็บบ้างเลยหรือไร?
มีบุรุษคนใดคร่ำครวญเรียกร้องความสนใจจากคนอื่นทั้งที่ตนเองบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยบ้าง
ที่ผ่านมาไม่คิดชายตามองด้วยซ้ำ เพิ่งมานึกใส่ใจในช่วงไม่กี่ปีมานี้
ดูอย่างจูเอ้อร์ เหอะ เคยใส่ใจนางบ้างไหม?
แสดงออกเช่นนั้นเรียกว่าใส่ใจนางได้อย่า
