งบนมือของชายชรา “พอใจหรือยัง?”
“หึๆ พอแล้วล่ะ!” ชายชราหัวเราะ ก่อนจะส่งสัญญาณเป็นเชิงบอกให้พวกเขาเดินไปที่มุมถนน จากนั้นก็กระซิบบอกว่า “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่ากวางวิญญาณทองม่วงสองตัวนั้นมาจากไหน”
พวกเขามองหน้ากัน ก่อนจะส่ายหน้าเป็นคำตอบ “ไม่รู้น่ะสิ รู้แล้วจะถามเจ้าหรือ”
“ข้าจะบอกพวกเจ้าให้! นั่นเป็นกวางวิญญาณทองม่วงที่อาวุโสมู่ซินในสำนักเซียนเลี้ยงไว้ เขาหวงแหนมันมากนะ! พวกเจ้าคงไม่รู้กระมัง! ผู้อาวุโสมู่ซินกับผู้อาวุโสซื่อเชวียคารวะคน นทั้งสองคนเป็นอาจารย์ ซึ่งก็คือคนในรถม้านั่น กวางวิญญาณทองม่วงเป็นของแสดงความกตัญญูต่ออาจารย์ที่ผู้อาวุโสมู่ซินมอบให้อาจารย์ของเขา เจ้าว่าการจ้องจะเล่นงานคนเช่นนี้ ไม่เท่ ากับรนหาที่ตายหรือ?”
ผู้ฝึกตนพวกนั้นตะลึงงัน “ไม่ใช่กระมัง อาจารย์ของผู้อาวุโสในสำนักเซียน? หรือจะเป็นตาแก่อายุพันปีสองคน?”
“ผิดแล้วๆ ได้ยินว่าสองคนนี้รูปร่างหน้าตางดงามดุจเทพเซียน บุคลิกโดดเด่นน่าเกรงขาม อีกอย่าง…” ชายชราลูบหนวดยิ้มๆ ก่อนจะมองพวกเขาแวบหนึ่ง
“อีกอย่างอะไร? เจ้าพูดมาสิ!” ผู้ฝึกตนพวกนั้นเอ่ยอย่างร้อนใจ ถูกกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นเข้าแล้ว แต่ตาแก่นี่กลับเอาแต่ทรมานพวกเขาอยู่อย่
