ตอนที่ 2972 ว่าง่าย
ชายชราหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะพูดด้วยท่าทางมีลับลมคมใน “ข้ารู้แล้วกัน” เอ่ยจบก็โบกมือหมุนตัวจากไป
ในอีกด้านหนึ่ง ฮุยหลางจอดรถลากไว้ข้างทาง เพราะเฟิ่งจิ่วไม่มีอารมณ์เดินตลาดแล้ว จึงสั่งให้เหลิ่งซวงไปซื้อของบางอย่างกลับมา ส่วนนางนั่งอุ้มเด็กทารกพักอยู่ในรถ
พื้นที่ข้างในกว้างมากกอปรกับมีกลไกบางอย่าง รวมถึงตั่งเตี้ยเอาไว้นอนพักทำให้นั่งเท่าไรก็ไม่รู้สึกเหนื่อย
“ห้าวเอ๋อร์ เรียกแม่สิ มา เรียกแม่สิลูก” นางจับมือทั้งสองข้างของเด็กน้อย พลางสอนเขาเรียกนางว่าแม่
“มะๆๆ เอิ๊กๆๆ…” เด็กน้อยขยับปากและอ้าปาก แต่กลับไม่รู้วิธีพูด เอาแต่หัวเราะอย่างเบิกบานใจ
“ท่านแม่ มา เรียกท่านแม่” เฟิ่งจิ่วยังคงสอนต่อ พลางหยิบผ้าผืนเล็กออกมาเช็ดน้ำลายที่มุมปากให้เขา
ฮุยหลางที่นั่งอยู่ข้างนอกได้ยินเฟิ่งจิ่วสอนนายท่านน้อยเรียกท่านแม่ อดที่จะเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้
ฮุยหลางคิดในใจ หากภูตหมอกับนายท่านมีลูกด้วยกันสักคนก็คงดี เสี่ยวห้าวเอ๋อร์แม้น่ารัก แต่อย่างไรก็ไม่ใช่สายเลือดของพวกเขา ไม่รู้ว่าเมื่อไรเขาถึงจะได้อุ้มลูกของพวกเขาสอง คน
“ไม่ ข้าไม่ไป ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย!”
ทันใดนั้น เสียงร้องไห้และร้องขอความช่วยเหลือดัง
