!” ขณะเอ่ย เฟิ่งจิ่วอุ้มห้าวเอ๋อร์ขยับเข้าไป ใช้มือเล็กๆ ของเขาลูบเขากวาง “ไปเถอะ!”
กวางวิญญาณทองม่วงสองตัวได้ยินนางว่าอย่างนั้น จึงเดินไปหยุดอยู่ต่อหน้าฮุยหลาง
“ฮี่ๆ” ฮุยหลางฉีกยิ้ม ฉวยโอกาสลูบเขากวาง หลังจากสวมเชือกบังเหียนให้กวางวิญญาณสองตัว เขาก็บอกว่า “ฮูหยิน พวกเจ้าขึ้นรถเถอะ! อยากไปไหนข้าจะไปส่งเอง!”
“ช้าก่อน!”
เสียงหนึ่งดังขึ้น ฮุยหลางหันไปมอง เห็นเงาร่างกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมาทางนี้ ท่ามกลางคนเหล่านั้นมีหญิงชุดแดงหน้าตางดงามคนหนึ่ง ยามเห็นเฟิ่งจิ่วที่ใส่ชุดสีแดงเหมือนกัน คิ้วง งามก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
เฟิ่งจิ่วในตอนนี้กำลังยืนหันหลังให้พวกเขา เสียงที่ดังมาจากข้างหลัง ไม่อาจทำให้นางหันกลับไปมองได้ นางยังคงเหยียบเก้าอี้ตัวเล็กและเดินขึ้นไปบนรถม้า จากนั้นก็เข้าไปนั่งด้าน นใน
ส่วนเหลิ่งซวงเองก็นั่งลงเช่นกัน เพียงแต่นางนั่งด้านนอกรถม้า ไม่ได้เข้าไปข้างใน
กลุ่มคนที่มาถูกดึงดูดสายตาโดยกวางวิญญาณทองม่วงทั้งสองตัวตั้งแต่แวบแรก ครั้นเห็นกวางวิญญาณทองม่วงอันล้ำค่าทั้งสองตัวต้องกลายเป็นสัตว์ลากรถอย่างนี้ พวกเขาก็อดเสียดายไม่ได ด้
“นี่เป็นกวางวิญญาณทองม่วงที่ล้ำค่ามาก แต่กลับเอามาใช้ลากรถม้าอย
