ให้นางรับไว้
เหลิ่งซวงเห็นดังนั้นจึงรับดาบสั้นเล่มนั้นไป นางกรีดเลือดเพื่อผูกพันธสัญญา หลังจากผูกพันธสัญญาเสร็จ เมื่อบังเกิดความคิด ดาบสั้นเล่มนั้นก็พลันหายไปจากมือของนาง กลับมีเงากระบี่เล็กๆ ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือแทน
เหลิ่งซวงตะลึงเล็กน้อย “เล็กลงจริงๆ ด้วย” ดวงตาของนางมีประกายของรอยยิ้มปรากฏขึ้น ก่อนจะถามอีกว่า “ที่นี่มีที่เปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไม่”
“เชิญทางนี้ขอรับ!” ชายคนนั้นนำทางนางไปด้านหนึ่ง
ผ่านไปไม่นาน เหลิ่งซวงที่สวมชุดเกราะอ่อนตัวนั้นเดินกลับมา “นายท่าน เป็นอย่างที่เขาบอกจริงๆ มันปรับขนาดได้เอง แล้วก็เบามากด้วย ไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของมันเลย”
“อืม ก็ดีแล้ว” เฟิ่งจิ่วเผยยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนหันไปพูดกับชายคนนั้นว่า “รถม้าของพวกเราเล่า พาพวกเราไปดูหน่อย!”
“ได้ขอรับ เชิญทางนี้” ชายหนุ่มตอบ ก่อนจะนำทางพวกเขาเดินไปข้างหลัง เมื่อมาถึงที่ประตูหลัง ชายหนุ่มจึงเปิดผ้าสีดำที่คลุมรถม้าเอาไว้ออก
………………………………….
