ฝานกับคนอื่นได้กลิ่นหอมของยาก็รู้ว่านายท่านคงจะหลอมยาเสร็จแล้ว พวกเขามองหน้ากันยิ้มๆ ก่อนจะดื่มเหล้าเคล้าบทสนทนากันต่อ
ด้านนอกจวน ชายวัยกลางคนและชายชราคู่หนึ่งมาถึงหน้าประตูจวน ขณะกำลังจะเคาะประตู ก็ได้กลิ่นหอมของยาลอยออกมาจางๆ
ทั้งสองหยุดชะงัก แววตาดูประหลาดใจ “นี่เป็นกลิ่นหอมของยา? กลิ่นหอมเข้มข้นขนาดนี้เชียว? นี่หรือว่า…กำลังหลอมยาอยู่?”
ทั้งสองไม่อาจปกปิดแววตาแห่งความตกตะลึงเอาไว้ได้ ต่างก็ชะงักค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไปเคาะประตู
ยังคงเป็นเหลิ่งหวาที่ออกมารับหน้า เขามองผ่านช่องเล็กๆ บนประตู เห็นคนทั้งสองยืนอยู่ด้านนอกจึงเปิดประตูออกมา ก่อนถามด้วยรอยยิ้มว่า “ทั้งสองท่านมีธุระใดหรือ”
กลิ่นที่ลอยออกมาจากข้างในเป็นกลิ่นหอมของยาจริงๆ ด้วย!
ทั้งสองสูดหายใจลึกๆ แค่ได้กลิ่นหอมของยาก็ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นยาอะไรกันแน่? พวกเขาสองคนยืนชะโงกหน้าเข้าไปข้างใน ท่าทางเหม่อลอยไปเล็กน้อย
“ทั้งสองท่านมีธุระใดหรือ” เหลิ่งหวาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีกครั้ง
พอได้ยิน พวกเขาสองคนก็ได้สติ ชายวัยกลางคนยิ้มพลางตอบว่า “คุณชายเหลิ่งใช่หรือไม่ ข้าชื่อชิวเฉิงไห่ ท่านนี้คือสหายผู้เฒ
