วุธเซียนสองชิ้นมิใช่ทรัพย์สินน้อยๆ สำหรับตระกูลเรา พวกเจ้ากลับ บกล้าเอาของพวกนี้ไปวางเดิมพันกับคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปแน่ชัด! ช่างไร้สมองจริงๆ!”
“ผู้นำตระกูลโปรดระงับโทสะ พวกข้า พวกข้าสำนึกผิดแล้ว” เห็นผู้นำตระกูลตะคอกด้วยความเดือดดาล พวกเขารีบคุกเข่าลงไป
“เหอะ! สำนึกผิดแล้วจะได้ของกลับมาหรือ?” เขาแค่นเสียง จ้องพวกเขาเขม็ง ก่อนเอ่ยว่า “ไปรับโทษที่โถงทำโทษด้วยตนเองก็แล้วกัน!”
“ผู้นำตระกูล!”
ทั้งสามอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาพร้อมกัน “ผู้นำตระกูลโปรดเมตตา!” โถงทำโทษนั่นหากเข้าไปแล้วยามออกมาคงเหลือชีวิตไม่ถึงครึ่งชีวติแล้ว นะ นี่มัน…
“หากไม่ทำให้พวกเจ้าหลาบจำ ครั้งหน้าก็ไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องอะไรอีก!” ผู้นำตระกูลพูดเสียงเข้ม จ้องหน้าพวกเขา “การลงโทษครั้งนี้ เป็นการทำให้พวกเจ้าจดจำไว้ว่า จะทำอะไรต้องรอบคอบ บ! พวกเจ้าต้องรู้ว่าตนเองเป็นหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่ของเมืองสี่ทิศ เพียงเรื่องเล็กน้อยก็เป็นที่จับตามองของตระกูลอื่นแล้ว และตระกูลที่อยู่ใต้เราก็จ้องจะขึ้นมาแทนที่อยู่เสมอ ! ยามพวกเจ้าออกไปทำอะไรข้างนอก นั่นไม่ได้ถึงหมายถึงแค่ตัวพวกเจ้าเอง แต่หมายถึงตระกูลเจียงของเราทั้งตระกูล!”
ทั้งสามได
