ะดับหกของเจ้าขายให้ข้าเถอะ!”
“แม่นาง…”
ครั้นได้ยินเสียงแย่งชิงกันดังขึ้น เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองพวกเขาอย่างเฉยชา ก่อนจะเอ่ยออกไปอย่างไม่ยี่หระว่า “ไม่ขาย”
เมื่อคำว่าไม่ขายเปล่งออกจากปากของนาง ทุกคนรู้สึกราวกับมีลมจุกอยู่ที่ลำคอ จะกลืนก็กลืนไม่เข้า จะคายก็คายไม่ออก
ไม่ขาย? ไม่ขายจะพูดออกมาต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ทำไม? แล้วนี่จะให้พวกเขานั่งติดได้อย่างไร?
คนของตระกูลเจียงได้ยินก็รีบบอกว่า “เมื่อครู่แม่นางบอกว่าจะเอายาทะลวงขั้นระดับหกสามเม็ดมาวางเดิมพันใช่หรือไม่? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกข้าจะเพิ่มเดิมพันด้วยศิลาหินสองแสน ก้อน และอาวุธวิเศษอีกสองชิ้นเป็นอย่างไร”
“ศิลาดาราสามแสนก้อน ยาทิพย์พันปีสิบต้น และอาวุธวิเศษสองชิ้น?” เฟิ่งจิ่วเอ่ยออกมาอย่างเนิบช้าราวกับกำลังท่องหนังสือ พลางมองหน้าพวกเขาแล้วถามว่า “พวกเจ้าจะเอาของพวกนี้มาวาง งเดิมพันใช่หรือไม่”
“ถูกต้องแล้ว แม่นางคิดว่าอย่างไร” ชายวัยกลางคนถาม สายตาจับจ้องไปที่เฟิ่งจิ่วแน่นิ่ง
เฟิ่งจิ่วกลอกหมุนดวงตา ก่อนตอบยิ้มๆ ว่า “ข้าได้ทั้งนั้น เพียงแต่ข้าต้องได้เห็นของเดิมพันก่อน ข้าไม่ค่อยชอบจับจิ้งจอกขาวมือเปล่า”
นางพลิกฝ่ามือ ก่อนที่ยาขวดหนึ่งจะปรากฏขึ้
