ตนคนนั้น แขนเสื้อฉีกขาดออกมาพร้อมกับเนื้อหนังของเขา เสียงกรีดร้องดังลั่นสนาม เพียงแต่เขาไม่มีเวลาตรวจสอบบาดแผล เขารีบตีลังกาเพื่ อเพิ่มระยะห่างจากสิงโตสองหัวทันที จากนั้นจึงค่อยก้มดูแผลแวบหนึ่ง
รอยกรงเล็บลึกๆ ปรากฏอยู่บนแขนของเขาหลายเส้น ทั้งแขนเสื้อและเนื้อหนังฉีกขาดออกมา บาดแผลเหวอะหวะ เลือดไหลอาบ กลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นกระจายไปทั่วกรงเหล็ก กระตุ้นให้สิงโตสอ องหัวตัวนั้นยิ่งตื่นตัวและโหดร้ายยิ่งขึ้น
“โฮก!”
เสียงคำรามสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน หากไม่แยกแยะอย่างละเอียดก็ยากที่จะฟังออกว่าเสียงดังมาจากสิงโตหัวไหน ยามเห็นผู้ฝึกตนคนนั้นถูกข่วนไหล่จนเนื้อหนังฉีกเหวอะหวะ บรรดาแขกใน ห้องก็เริ่มนั่งไม่ติดแล้ว
“ทำไมจึงช้าลงได้เล่า? แค่การโจมตีนั้นก็ยังหลบไม่พ้น?” มีคนเลิกผ้าม่านไข่มุกขึ้นแล้วยืนเกาะรั้วกั้นมองลงไปข้างล่าง พวกเขาจ้องมองการต่อสู้ด้านล่างด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง
แม้เงินสองสามพันเหรียญไม่ได้ถือว่ามากมายอะไรสำหรับพวกเขา แต่เงินนั้นเรื่องเล็ก ขายหน้าสิเรื่องใหญ่
ในห้องหมายเลขเก้า เฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อจิบชาอย่างสบายใจขณะดูการต่อสู้ข้างล่างไปด้วย ไม่ใช่เพราะพวกเขาเลือดเย็นที่เอาชีวิตของผ
