าสามเม็ดนั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง? ตอนนี้เขาเก็บยาสามเม็ดนั้นไว้อย่างดี แต่ก็อยากเอาออกมากินดู ทว่านั่นเป็นยารักษาชีวิต เขาจึงไม่กล้าใช้อย่างสิ้นเปล ลือง
“สามเม็ด?” มู่ซินชะงักงัน น้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย เขาจ้องซื่อเชวียด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง “ข้าได้รับมาเม็ดเดียว เจ้ากลับได้ถึงสามเม็ด? ระดับใด? เอาออกมาดูหน่อย” เขาในตอนนี้ เรียกได้ว่าไม่เหลือเค้าความน่าเกรงขามของผู้อาวุโสเลยแม้แต่น้อย
ซื่อเชวียชำเลืองมองเขาด้วยหางตา ก่อนกระแอมเบาๆ บอกว่า “อาจารย์ให้ข้าสามเม็ดนั่นก็เป็นเรื่องของข้า เจ้าอย่ามาจ้องเหมือนหิวโหยมานาน จ้องอย่างไรข้าก็ไม่แบ่งให้เจ้าเม็ดหนึ่ งหรอก”
มู่ซินมุมปากกระตุก ราวกับรู้ตัวว่าตนเองเสียกิริยา จึงกระแอมเบาๆ พยายามปรับสีหน้า ก่อนพูดว่า “ข้าจะคิดอย่างนั้นได้อย่างไร ข้าแค่อยากดูว่ายาที่อาจารย์ให้เจ้าเป็นยาแบบไหนเท ท่านั้น”
“ของของคนอื่นก็ทำได้แค่ดู” ซื่อเชวียพูดลอยๆ ก่อนจะสาวเท้าเดินไปข้างหน้า
มู่ซินชะงักงัน ก่อนจะส่ายหน้าและหัวเราะ “ก็จริง ของของคนอื่นก็ทำได้แค่ดู” ดูไปแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะกลายเป็นของเขา แล้วเขาจะดูไปทำไม?
ทั้งสองเดินไปที่ถ้ำของเฟิ่งจิ่ว มู่ซินชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนถา
