บรักษาถ้ำนี้ไว้ให้อาจารย์ทั้งสอง หากอาจารย์ทั้งสองว่างเมื่อใดก็กลับมาพักที่นี่ได้”
“นี่จะไปแล้วหรือ?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วหันไปมองอย่างพร้อมเพรียง เห็นว่าหวันเหยียนเชียนหวากำลังขี่หงส์เซียนมาทางนี้ หงส์เซียนทิ้งตัวลงพื้น ก่อนที่นางจะเดินเข้ามาหา
“พี่สาว พวกข้ากำลังคิดจะไปบอกลาท่านอยู่พอดี!” เฟิ่งจิ่วว่าก่อนจะเข้าไปจูงมือนาง พลางยิ้มบอกว่า “นึกไม่ถึงว่าท่านจะมาหาพอดี ท่านคำนวณไว้แล้วใช่หรือไม่ว่าพวกข้าจะไปวันนี้”
“ข้ารู้เสียที่ไหนว่าพวกเจ้าจะไปวันนี้ ข้าได้รับภารกิจต้องออกจากสำนัก ฉะนั้นจึงตั้งใจว่าจะมาบอกลาพวกเจ้า นึกไม่ถึงว่าพวกเจ้าจะไปวันนี้แล้ว” หวันเหยียนเชียนหวาอธิบาย ก่อนถามอ อีกว่า “เตรียมจวนเรียบร้อยแล้วหรือ”
“อืม เรียบร้อยแล้ว ไปถึงก็เข้าอยู่ได้เลย” เฟิ่งจิ่วบอก
“ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ข้าไปส่งพวกเจ้าก็แล้วกัน!” หวันเหยียนเชียนหวาถอนหายใจ “ตอนแรกยังคิดจะไปส่งพวกเจ้าถึงเมืองสี่ทิศ จะได้ถือโอกาสดูบ้านใหม่ของพวกเจ้าด้วย ใครจะรู้กลับได้ร รับภารกิจตอนนี้พอดี”
