่วแล้ ว ฝั่งเซวียนหยวนโม่เจ๋อเหมือนถูกโจมตีจนไม่สามารถโต้ตอบได้
ไม่เพียงซื่อเชวียที่รู้สึกว่าเซวียนหยวนโม่เจ๋อไม่อาจตอบโต้ แม้แต่เซียนทั้งสี่ที่กำลังดูอยู่ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน วรยุทธ์ของเซวียนหยวนโม่เจ๋อน่าจะไม่สูงพอที่จะเป็นคู่ต่อสู้ขอ องผู้อาวุโสซื่อเชวียได้ ด้วยเหตุนี้หัวใจที่เคยตึงเครียดจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง
แต่ในขณะที่ซื่อเชวียกำลังบีบให้เซวียนหยวนโม่เจ๋อถอยไปจนถึงมุมเวทีนั้นเอง ทันใดนั้นกลิ่นอายรอบกายของเซวียนหยวนโม่เจ๋อก็พลันแปรเปลี่ยน ร่างกายหมุนคว้างไปข้างหน้า ดึงดูดเอากร ระแสพลังรอบตัวเข้าไปในวงพายุ ก่อนจะซัดฝ่ามือออกไปในพริบตา
“วืด!”
ผู้อาวุโสซื่อเชวียไล่ต้อนทุกย่างก้าว ทันใดนั้นพอเห็นวิธีการโจมตีของเซวียนหยวนโม่เจ๋อเปลี่ยนไปกะทันหัน เขาตกตะลึง ก่อนรีบถอยหลังและรวบรวมพลังซัดกระบี่ลมออกไป
“บึ้ม!”
สองฝ่ามือลมที่เกิดจากกระแสพลังสองขุมปะทะกันอย่างแรง ก่อนจะระเบิดเสียงดังสนั่น กระแสพลังสะท้อนออกไปสองฝั่ง ทั้งสองถอยหลังออกไปพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แต่ในชั่วพริบตาที่ถ ถอยหลังไปนี้เอง เงาร่างของเซวียนหยวนโม่เจ๋อก็โถมพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วดุจสายฟ้า เขาเขย่งปลายเท้าส่งตัวเองให้ลอยขึ้นสูง ก่อนจะพ
