ั้ง เขามองเฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ก่อนเอ่ยอีกว่า “บันไดสู่แดนเซียนปรากฏเพียงปีละครั้ง เป็น นผู้อาวุโสหลิงมู่กับเสวี่ยอวี้แนะนำให้เปิดไว้ตลอด ตอนนี้พวกเจ้าข้ามมาฝั่งนี้ได้ ก็เป็นเพราะมีวาสนาต่อสำนักของเรา แต่พวกเจ้าก็ทำผู้อาวุโสของพวกเราบาดเจ็บ หากพวกเจ้ากราบเ เป็นศิษย์สำนักของเราก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง หาไม่แล้ว พวกข้าคงปล่อยพวกเจ้าไปเฉยๆ ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นสำนักของเราจะเอาหน้าไว้ที่ไหน”
เขามองทั้งสอง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “การประลองในวันนี้ แม้พวกเจ้าสองคนไม่อยากรับก็ต้องรับ”
“ผู้อาวุโสซื่อเชวียจะบีบคั้นพวกเขาด้วยวิธีนี้หรือ” หวันเหยียนเชียนหวาสีหน้าเย็นชาทันใด บรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกอย่างบอกไม่ถูก ทำให้คนรอบข้างต่างขนลุกขึ้นมาอย่างไม่อาจคว วบคุมได้
ผู้อาวุโสเสวี่ยอวี้เห็นอย่างนั้นกลับไม่พูดอะไร นางย่อมรู้ดีว่าเหตุใดพวกเขาจึงบีบคั้นทุกย่างก้าวเช่นนี้ เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วเพิ่งมาถึงที่นี่ก็ต่อสู้กับผู้อาวุโสคนนั้ น แสดงให้เห็นถึงวรยุทธ์และพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา ผู้ฝึกตนจากโลกเบื้องล่างสองคนเอาชนะผู้อาวุโสในสำนักเซียนได้ หากเป็นศิษย์ในสำนักก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่พวกเขากลับไม
