ฟิ่งจิ่วหันกลับมาบอก
“นายท่าน” ไป๋ชิงเฉิงขานเรียก คล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
ในอีกด้านหนึ่ง เมื่อเวลาผ่านไปสายรุ้งเจ็ดสีบนท้องฟ้าค่อยๆ เลือนหายไป คนแรกที่ลงมาคือเหลิ่งหวา ตามด้วยเหลิ่งซวงและคนอื่นๆ ยามลงมาถึงข้างล่าง หลัวอวี่กับฟั่นหลินเองก็ก ก้าวข้ามขีดจำกัดขั้นสุดท้าย ทะลวงขั้นพลังสำเร็จแล้วเช่นกัน
คนรอบๆ ต่างมองดูด้วยสายตาอิจฉา นี่เป็นการทะลวงขั้นพลังโดยอาศัยความสามารถของตนเอง ไม่เหมือนผู้ฝึกตนพวกนั้นที่กินยาเพื่อช่วยทะลวงขั้นพลัง จากนั้นก็หยุดอยู่แค่ระดับนั้น ไปตลอดชีวิต เหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่ข้างหน้า เส้นทางแห่งการฝึกเซียนยังอีกยาวไกล
“นายท่าน เจ้าตำหนัก”
“นายท่าน ภูตหมอ”
พวกเขาขานเรียกขึ้นพร้อมกัน พวกเหลิ่งหวามักเรียกนายท่านของพวกตนก่อนเสมอ ส่วนคนที่เรียกเซวียนหยวนโม่เจ๋อก่อน คือฮุยหลางกับอิ่งอี จากนั้นจึงค่อยเรียกเฟิ่งจิ่ว
“พวกเราทะลวงขั้นกลายเป็นผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินแล้ว!” พวกเขาเอ่ยขึ้นอย่างดีใจ
“ยินดีด้วย” เฟิ่งจิ่วยิ้ม เห็นพวกเขาแต่ละคนตื่นเต้นดีใจ จึงแจกยาให้คนละเม็ด “ยานี้ช่วยให้พวกเจ้าปรับสมดุลจุดตันเถียนได้เร็วขึ้น”
“ขอบคุณนายท่าน” พวกเขาร
