วกเขาขึ้นไปได้เพียงหนึ่งร้อยขั้นเท่านั้น ไม่อาจขึ้นไปได้สูงกว่านั้นแล้ว เมื่อถึงตอนนั้น นายท่านจะพาพวกเขาขึ้นไปบนบันไดสู่แดนเซียนอย่างไรกันนะ?
เฟิ่งจิ่วยิ้มบางๆ “เรื่องนี้ พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอก” ความลับเรื่องห้วงมิติ ย่อมไม่สามารถบอกพวกเขาได้ เมื่อถึงเวลาที่ต้องพาพวกเขาไป พวกเขาก็ต้องอยู่ในสภาพไร้สติสัมปชัญ ญญะก่อนจึงจะพาเข้าไปในห้วงมิติ
วันนี้พวกเขากินดื่มอย่างสำราญ จากนั้นก็พักผ่อน กระทั่งเช้าวันต่อมา เฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อก็พาพวกเขาไปจากที่นี่ มุ่งหน้าเข้าไปในป่าลึก
มองดูพวกเขาจากไป ผู้ฝึกตนเหล่านั้นต่างก็คิดกันไปว่าพวกเขาคงจะกลับกันแล้ว เพียงแต่นึกสงสัยว่าเหตุใดชายชุดคลุมสีดำจึงไม่ขึ้นไปเล่า? ยังมีหญิงชุดแดงคนนั้นอีก ดูจากที่นาง งขึ้นลงบันไดสู่แดนเซียนได้ตามอำเภอใจ นางน่าจะขึ้นไปได้อย่างไม่มีปัญหา เหตุใดจึงแค่เฝ้ามองคนพวกนั้นเล่า?
กระทั่งเช้าตรู่วันต่อมา ตอนที่ท้องฟ้ายังไม่สว่าง พวกเขาก็เห็นเงาร่างหนึ่งดำหนึ่งแดงเดินขึ้นไปบนบันไดสู่แดนเซียน…
