ับข้าอย่างนั้นหรือ” ชายชุดผ้าไหมแค่นเสียงเยาะหยัน ใบหน้าแสดงความไม่พอใจอยู่หลายส่วน
เหลิ่งหวายิ้มอย่างอ่อนโยน ตอบว่า “จะเป็นไปได้อย่างไรกัน! เจ้าเมืองน้อยต้องตาพวกเรา ถือเป็นบุญของพวกเรา เพียงแต่พวกข้ามีเจ้านายอยู่แต่แรกแล้ว ในเมื่อเจ้าเมืองน้อยอยากได้พวกข้า ไม่ทราบว่าจะไปถามนายท่านของพวกเราว่าจะยอมยกพวกเราให้ท่านหรือไม่?”
“พวกเจ้ามีเจ้านายแล้วหรือ” เขาขมวดคิ้ว มองตู้ฝานอย่างหงุดหงิด “ทำไมเมื่อครู่เจ้าไม่บอกข้า”
“เจ้าเมืองน้อยไม่ได้ถามนี่นา!” ตู้ฝานตอบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา
“เหอะ!”
เขาแค่นเสียง มองชายสามหญิงหนึ่งตรงหน้า จำต้องยอมรับว่าพอคนพวกนี้ยืนอยู่ด้วยกันแล้วโดดเด่นและไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง หากรับตัวพวกเขาไว้ บางทีอาจจะได้ใช้ประโยชน์จริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเจ้านายของพวกเขาเป็นคนอย่างไร?
“เจ้านายของพวกเจ้าอยู่ที่ใด ข้าอยากเห็นนัก นอกจากข้าแล้ว ยังมีใครที่มีคุณสมบัติเป็นเจ้านายของพวกเจ้าอีก!” เขากล่าว ก่อนจะพยักหน้าให้พวกเขานำทาง
“อย่างนั้นก็เชิญเจ้าเมืองน้อยตามพวกเรามา! เจ้านายของพวกเราอยู่ในหอสุราข้างหน้านี้เอง” ตู้ฝานเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะโบกพัดในมือและเดินนำไปก่อน
ชายชุดผ้าไหมบ
