บ้าน ความรวดเร็วนี้ไม่มีใครเทียบได้แล้วจริงๆ” พูดมาถึงตรงนี้ นางยิ มพลางเอ่ยว่า “ดูท่าทางของท่านพี่คืนนี้ เขาเองก็คงมีความสุขมากเช่นกัน”
“แต่งงานเป็นเรื่องมงคล ย่อมต้องมีความสุข” เซวียนหยวนโม่เจ๋อดื่มน้ำหนึ่งแก้ว จากนั้นก็เดินมานั่งที่ขอบเตียง มองนางที่นอนอยู่บนเตียง “หลังจากที่เขาแต่งงาน พวกเราก็ควรออกเดิน นทางได้แล้ว ถึงตอนนั้นพวกเราถือโอกาสพาเฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางกลับไปส่งด้วยก็แล้วกัน!”
“ดี” นางพยักหน้า ก่อนจะขยับตัวเข้าไปข้างใน เว้นที่ว่างให้เขา
“ข้ายังไม่ได้อาบน้ำ เจ้านอนก่อนเถอะ!” เขาลุกขึ้น ไม่ได้นอนแต่อย่างใด แต่สั่งให้คนเตรียมน้ำอาบ จากนั้นก็ไปอาบน้ำก่อน
เฟิ่งจิ่วเห็นดังนั้นก็อ้าปากหาว ก่อนจะพลิกตัวกอดผ้าห่มและหลับไปอย่างสะลึมสะลือ
วันเวลาหลังจากนั้น คนในจวนเฟิ่งต่างร่วมแรงร่วมใจกันเตรียมเรื่องวางสินสอดของกวนสีหลิ่น แต่ละคนยุ่งมาก ตระกูลทั้งหลายในเมืองต่างก็รู้ว่ากวนสีหลิ่นใกล้จะแต่งงานแล้ว จึงพาก กันเตรียมของขวัญแสดงความยินดี
เพราะสองสถานที่อยู่ไกลกันเกินไป คนของตระกูลเยี่ยจึงกลับมาพร้อมกับเฟิ่งเซียวที่ไปวางสินสอด พวกเขาเดินทางมาถึงเวิ้งสวนท้อ เรื่องนี้กวนสีหลิ่นกับเยี่ยจิงปรึกษากันก่อ
