่อยก็ได้” เฟิ่งจิ่วเอ่ย ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปในลานบ้าน “ข้ากับเจ๋อจะออก กไปข้างนอก ตู้ฝานกับชิงเฉิงไปกับพวกข้าด้วยก็แล้วกัน!”
“ขอรับ / เจ้าค่ะ” ทั้งสองรับคำอย่างนอบน้อม
ฮุยหลางที่เดินเข้ามาจากข้างนอกกำลังจะเอ่ยอะไร แต่กลับถูกอิ่งอีดึงไปด้านข้างเสียก่อน
“เจ้าดึงข้าทำไม” ฮุยหลางถามอย่างไม่พอใจ พลางปัดมือของเขาออก “นายท่านจะออกไป ข้าก็จะออกไปด้วย”
“นายท่านกับภูตหมอมีตู้ฝานกับไป๋ชิงเฉิงตามไปด้วย เจ้าไม่ต้องแสดงตัวแล้ว คอยติดตามไปกับข้าอย่างลับๆ ก็แล้วกัน!” อิ่งอีบอก ขณะมองเข้าไปข้างใน
“อย่างลับๆ?” ฮุยหลางครุ่นคิด ก่อนจะหันมองเข้าไปข้างในด้วย สุดท้ายก็เห็นด้วยกับอิ่งอี “ลับก็ลับ!”
ในลานบ้าน เฟิ่งจิ่วกำลังหยอกเล่นกับเด็กน้อย “เสี่ยวห้าวเอ๋อร์ มา แม่หอมหนึ่งที” นางรับเด็กน้อยไปหอมแก้มหนึ่งฟอด เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งเห็นแล้วนัยน์ตาพลันไห หวระริก
เขารู้สึกว่าเสี่ยวจิ่วชอบเด็กน้อยมากจริงๆ
“เหลิ่งซวง เจ้าให้พี่สะใภ้หลี่ช่วยดูแลห้าวเอ๋อร์ก็ได้ นางก็ถือเป็นผู้อาวุโสในจวนเฟิ่งของเรา ให้นางช่วยดูแลเจ้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก” เฟิ่งจิ่วกำชับ “เจ้าแค่คอยอยู่ข้างๆ ห ห้าวเอ๋อร์ก็พอ เวลาปกติไม่มีปัญห
