มดาล้วนไม่อยู่ในสายตา แม้แต่พวกเขาเองที่ถึงแม้จะรับรู้ถึงการมีตัวตนของคนเหล่านั้น แต่ก็ไม่เคยถามไถ่ถึงเลยสักครั้ง
หลังจากที่พวกเขาออกไป เฟิ่งจิ่วกำชับให้เหล่าไป๋เฝ้าอยู่ที่ลานบ้านต่อ ส่วนตนเองก็เข้าไปพักผ่อนในห้อง
มีอาวุโสพวกนั้นคอยจัดการ เรื่องราวดำเนินไปอย่างรวดเร็ว คนที่ถูกจับตัวมาพวกนั้นเมื่อรู้ว่าจะได้กลับบ้านแล้ว ซ้ำยังจะได้รับเงินค่าแรงอีก แต่ละคนต่างก็ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ
ก่อนจะออกจากจวนเจ้าเมือง พวกเขาต่างคุกเข่าและโขกศีรษะไปทางจวนเจ้าเมือง พวกเขารู้ดี นี่จะต้องเป็นเจ้านายของม้าขาวตัวนั้นแน่ๆ ที่ช่วยพวกเขาเอาไว้
ม้าขาวที่พูดได้ตัวนั้นเคยบอกว่าเจ้านายของมันจะช่วยเหลือพวกเขา ให้พวกเขาได้กลับบ้าน ตอนนี้ พวกเขากลับบ้านได้แล้วจริงๆ
พอนึกถึงว่าสามารถกลับบ้านได้แล้ว พวกเขาแต่ละคนต่างไม่สนใจเนื้อตัวที่สกปรกมอมแมม ไม่สนใจเสื้อผ้าที่เก่าขาด พากันออกจากเมืองทันทีในตอนค่ำ พวกเขาเดินทางกลับบ้านโดยไม่หยุดพัก…
ตระกูลหงให้ความสนใจกับความเคลื่อนไหวในจวนเจ้าเมืองเพราะเฟิ่งจิ่ว หลังจากรู้เรื่องที่จวนเจ้าเมืองปล่อยชาวบ้านเหล่านั้นไป ก็อดรู้สึกเลื่อมใสในวิธีการของเฟิ่งจิ่วไม่ได้
นางอาศัยอยู่ในจวนเจ้าเมืองอ
