แต่คัดค้านไปก็ไม่มีประโยชน์”
“แม่นางจะเข้ามายุ่งมากเกินไปหรือไม่ แม้จะแม่นางมีวรยุทธ์สูงส่งแค่ไหน แต่ก็คงไม่คิดว่าจะสามารถสู้พวกเราทุกคนที่อยู่ที่นี่ได้หรอกกระมัง”
เฟิ่งจิ่วเอ่ยยิ้มๆ “เปล่า ข้ากำลังเสนอทางรอดให้พวกท่านอยู่” นางมองพวกเขา ก่อนกล่าวว่า “อาศัยแค่เรื่องที่เจ้าเมืองของพวกท่านกล้าจับข้ากลับมา วางยา ทั้งยังคิดจะล่วงเกินข้ า ฆ่าล้างตระกูลพวกท่านก็ยังไม่นับว่าเกินไป”
ชายชราเหล่านั้นหน้าเปลี่ยนสี พวกเขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงขมวดคิ้วมองหน้านางเงียบๆ
แต่ขุนนางในจวนที่อยู่ข้างหลังกลับก้าวออกมาอย่างทนไม่ไหว “นางหญิงสามหาว! พวกข้าอยากเห็นนักว่าเจ้าจะเก่งกาจสักแค่ไหน! ถึงได้กล้าพูดจาเช่นนี้ออกมา!”
“คิดจะให้นายท่านของข้าลงมือเอง พวกเจ้ายังมีคุณสมบัติไม่พอหรอกนะ!” เหล่าไป๋ว่า มันแค่นเสียงก่อนตั้งท่าจะพุ่งเข้าโจมตี
“เหล่าไป๋ หลบไปก่อน” เฟิ่งจิ่วสั่ง นางลุกขึ้นปัดชุดกระโปรงสีแดงพร้อมกล่าวว่า “ก็ดีเหมือนกัน ข้าจะทำให้พวกท่านได้ประจักษ์ในความเก่งกาจของข้าเอง” เอ่ยจบ เงาร่างสีแดงพลันวาบผ ผ่าน พุ่
