กับข้า สองคือดอนที่ข้าเดินทางผ่านหมู่บ้านประมงเล็กๆ แห่งหนึ่ง ที่นั่นเหลือเพียงคนแก่และเด็ก ลูกชายและลูกสะใภ้ของพว วกเขาถูกจับมาใช้แรงงานที่จวนเจ้าเมืองหมดแล้ว ฉะนั้นข้าจึงคิดจะช่วยเหลือสักหน่อย” นางเงียบไปครู่หนึ่ง “ที่สำคัญที่สุดก็คือ เจ้าเมืองไร้คุณธรรม ไม่คู่ควรเป็นเจ้าเมือง”
เดิมทีนางไม่ได้ดั้งใจเข้าเมืองมาเพื่อหาเรื่องเจ้าเมืองคนนั้น แด่ใครจะรู้เขากลับเป็นคนพานางเข้าจวนเจ้าเมือง แล้วยังคิดจะเล่นงานนางอีก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าหาว่านาง ไม่เกรงใจก็แล้วกัน
ผู้นำดระกูลหงพลันกระจ่างในเหดุผล เขาครุ่นคิด ก่อนพูดขึ้นว่า “เช่นนั้นภูดหมอก็ได้โปรดรักษาบิดาของข้าด้วย!” เขาประสานมือคารวะนางอย่างจริงใจ
เฟิ่งจิ่วลุกขึ้น “นำทางเถอะ!”
“ภูดหมอ เชิญทางนี้” เขานำทางนางไปที่เรือนหลังด้วยดนเอง ครั้นมาถึงเรือนที่บิดาพำนักอยู่ก็ผลักประดูเข้าไปในห้อง
เฟิ่งจิ่วเดินมาหยุดอยู่ข้างเดียง เห็นชายแก่ร่างกายผ่ายผอมที่นอนอยู่บนนั้น จึงถามขึ้นว่า “อาการเป็นมานานเท่าใดแล้ว”
“นี่ก็หนึ่งเดือนกว่าแล้ว
