ไม่ต้องสงสัย
ครั้นเฟิ่งจิ่วมาถึงหน้าประตูตระกูลหง ทหารที่เฝ้าประตูเมื่อเห็นนางจึงถามขึ้นว่า “แม่นางมาหาใครหรือ”
“หาผู้นำตระกูลของพวกเจ้า” เฟิ่งจิ่วตอบ เห็นทหารสองคนแววตาซื่อตรง แม้ในดวงตาจะมีแววตะลึงในความงามเมื่อเห็นนาง แต่ก็ไม่ได้จ้องอย่างเสียมารยาท
“แม่นางมีนามว่าอะไรหรือ มีธุระอะไรกับผู้นำตระกูลของเรา” ทหารถาม ต้องถามเหตุผลให้ชัดเจนก่อนจึงจะตัดสินใจได้ว่าจะเข้าไปรายงานผู้นำตระกูลหรือไม่ อย่างไรเสียก็ไม่ใช่ว่าใครที่ไ ไหนก็สามารถพบผู้นำตระกูลของพวกเขาได้ทุกคน
เฟิ่งจิ่วยิ้มตอบไปว่า “ได้ยินว่าผู้เฒ่าตระกูลหงของพวกเจ้าล้มป่วย ข้าชำนาญการแพทย์ จึงตั้งใจมาดู”
ทหารสองคนนั้นมองหน้ากัน ก่อนจะหันมาบอกให้นางรอสักครู่ จากนั้นหนึ่งในพวกเขาก็รีบสาวเท้าเข้าไปรายงานโดยเร็ว
ในจวนตระกูลหง ผู้นำตระกูลหงกำลังพาหมอกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปที่เรือนของบิดาตน แต่กลับเห็นพ่อบ้านเดินเข้ามากระซิบรายงานเขาเสียงเบา
“ผู้หญิงคนหนึ่ง” ผู้นำตระกูลหงขมวดคิ้ว “ผู้หญิงคนหนึ่งแม้จะรู้วิชาแพทย์ แต่จะชำนาญได้ถึงขั้นไหนกันเชียว บอกให้นางกลับไปเถอะ!”
พักนี้เพราะอาการป่วยของบิดา
