บทที่ 25 เวินสือเหนียน
เมื่อทั้งสองคนเพิ่มเพื่อนกันในวีแชตแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่ก็เข้าประเด็นทันที [คุณพูดมาตรง ๆ เลยว่าเคยฆ่าคนหรือเปล่าคะ?]
เวินสือเหนียนมองขาที่พิการทั้งสองข้างของตัวเอง แล้วตอบกลับอย่างไร้ทางเลือกว่า [ไม่เคย ผมอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ด้วยกลัวว่าผมจะตายไว คนในครอบครัวจึงหมั่นทำความดีและสะสมบุญแทนผม ทำให้ผมมีชีวิตอยู่มาจนถึงตอนนี้ อีกอย่างผมเดินก็ไม่ถนัด แล้วจะลงมือฆ่าคนได้ยังไง?]
ยิ่งไปกว่านั้น… ถ้าต้องการแก้แค้นใครสักคน การฆ่าย่อมเป็นวิธีการที่โง่ที่สุด
ถ้าล่วงเกินเขา เขาก็มีหลายวิธีที่จะทรมานคนคนนั้น ไม่จำเป็นต้องทำให้ถึงฆาต
มือของเวินสือเหนียนถือลูกประคำ ขยับมันเงียบ ๆ ดวงตาลึกล้ำไม่เศร้าไม่สุข เหมือนหุบเหวลึกที่ไร้ก้นเหว ซึ่งดูเหมือนจะไม่สามารถเกิดคลื่นลมใด ๆ ได้
เลขาที่อยู่ข้าง ๆ ใจสั่น เขาก้มหน้าลงแล้วรีบหยิบเอกสารออกมาจากห้องผู้ป่วย
หลังออกมาจากห้องผู้ป่วยก็พบว่าด้านหลังของตัวเองมีเหงื่อออกท่วมจนรู้สึกหนาวเย็น
เด็กที่เกิดมาสุขภาพไม่ดี มีพ่อแม่บางคนที่กลัวลูกจะตายเร็ว จึงพยายามสะสมคุณธรรมความดีอย่างหนัก ด้วยหวังว่าจะช่วยสะสมบุญบารมีให้กับลูก ทำให้พวกเขามีสุขภาพที่แข็งแรงยิ่งขึ้น
งานการกุศลของครอบครัวเวินกระจายไปทั่วทั้งประเทศ เฝ่ยไป๋ลู่เองก็เคยได้ยินเกี่ยวกับโครงการเหล่านั้น ดูเหมือนว่าสิ่งที่คนแซ่เวินคนนี้พูดจะน่าเชื่อถือ
ในเมื่อไม่ใช่คนเลวทราม ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงได้
