สิ้น มีอย่างนางเสียที่ไหน ทั้งที่มีพลังแข็งแกร่งราวกั บฝืนกฏธรรมชาติอย่างนั้น แต่กลับจงใจซ่อนมันเอาไว้
“เจ้าเมือง เจ้าคุกเข่าทำไมรึ” เฟิ่งจิ่วเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ แต่กลับทำให้เจ้าเมืองตกใจจนไม่กล้าเงยหน้า
“ทะ..ท่านช่างเป็นคมในฝัก ขะ..ข้ามีตาหามีแววไม่ ละ..ล่วงเกินท่านแล้ว ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ทั้งยังขาดๆ หายๆ สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่กดทับบนตัวค คน แค่จะพูดสักคำก็ยังยากเย็น
“เจ้าว่า หากเมืองนี้เปลี่ยนเจ้าเมืองจะเป็นอย่างไรนะ” เฟิ่งจิ่วถาม
“ท่าน…”
“ข้าว่าในเมืองคงมีคนไม่น้อยอยากลากเจ้าลงจากตำแหน่ง ตระกูลใหญ่ในเมืองนี้ หากประคองสักตระกูลขึ้นมา เดาว่าคงทำได้ดีกว่าเจ้าแน่ เจ้าว่าใช่หรือไม่” เฟิ่งจิ่วยิ้มกว้างขณะถาม
เขาอ้าปาก แต่ก็พูดอะไรไม่ออกสักคำ ด้วยพลังของนาง หากฆ่าเขาแล้วประคองผู้นำตระกูลตระกูลหนึ่งขึ้นมาเป็นเจ้าเมือง เกรงว่าตระกูลนั้นคงมีแต่จะดีใจเหลือล้น…
นึกมาถึงตรงนี้เขาก็ร้อนรนขึ้นมา เอ่ยว่า “ท่าน…ภูตหมอ…ข้าเปลี่ยน ข้าจะเปลี่ยนตัวเองแน่นอน…”
“สายไปแ
