นล้วนเป็นชายฉกรรจ์อายุประมาณยี่สิบถึงสี่ห้าสิบปี ไม่รู้ ว่ากินไม่อิ่มหรืออย่างไร แต่ละคนดูค่อนข้างผอมแห้ง
มีหญิงวัยกลางคนเดินออกมาจากข้างในหนึ่งคน นางยื่นน้ำให้แก่ชายฉกรรจ์คนหนึ่งดื่ม ครั้นเห็นเจ้าเมืองและเฟิ่งจิ่วอยู่ที่นี่ ก็รีบก้มหน้าแล้วเดินออกไปทันที
“หึๆ ภูตหมอ ที่นี่ยังสร้างไม่เสร็จ ที่จริงไม่มีอะไรน่าดู ไม่สู้พวกเราไปนั่งในห้องโถงด้านหน้าดีกว่า ข้าจะให้คนเตรียมสุราอาหารให้ ต้อนรับเจ้าอย่างดี” เจ้าเมืองห่าวเอ่ย ก่อนจ จะผายมือเชิญเฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วกระโดดลงจากหลังม้า ก่อนเอ่ยกับเหล่าไป๋ว่า “เจ้าเดินเล่นแถวๆ นี้ไป อย่าวิ่งเพ่นพ่าน”
เหล่าไป๋พ่นลมออกจากจมูกสองข้าง ยืนอยู่ด้านหนึ่ง มองนายท่านของมันเดินไปกับเจ้าเมืองห่าว หลังจากที่พวกเขาเดินออกไปไกล เหล่าไป๋หันไปมองคนเหล่านั้นที่กำลังทำงานอยู่แวบหนึ่ ง ก่อนจะเข้าไปเดินเล่นบริเวณนั้น
จู่ๆ ก็มีม้าตัวหนึ่งปรากฏขึ้น คนเหล่านั้นมองหน้ากัน ต่างก็หลีกทางให้ไม่กล้าเผชิญหน้า
เหล
