ะมาก!”
เหล่าผู้เฒ่าพูดอย่างติดอ่าง พวกเขาเบิกตากว้าง แต่ละคนมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ
“รีบเก็บเร็ว เก็บเร็วเข้า!”
“อ๊ะ! ลืมเอาของมาใส่ ข้ากลับไปเอาก่อน!” ชายชราตะโกน ก่อนจะรีบวิ่งกลับไป
“เร็ว กลับไปเอากะละมังหรือถังมาเก็บใส่ เร็วเข้า!” เหล่าผู้เฒ่ารีบกลับไปเอาภาชนะมาใส่ เด็กที่โตหน่อยก็วิ่งกลับไปเช่นกัน
พวกเด็กๆ เองก็เพิ่งเคยเห็นกุ้งปลามากมายขนาดนี้เป็นครั้งแรก ต่างวิ่งกลับบ้านไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ
“นี่ยังน้อยไป อีกเดี๋ยวยังมีมากกว่านี้อีก!” เหล่าไป๋เงยหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง ขณะหันไปพูดกับพวกเขา
จู่ๆ ม้าก็พูดภาษาคน ทำให้ชายชราที่ยืนอยู่ข้างเหล่าไป๋คนหนึ่งตกใจจนผงะถอยหลัง ชี้ไปที่เหล่าไป๋ บอกว่า “พะ..พูดได้ด้วย…”
เหล่าไป๋เหลือบมองพวกเขาอย่างดูแคลน “ข้าพูดได้อยู่แล้ว ข้าเป็นสัตว์เทวะกลายพันธุ์เชียวนะ แต่แค่นายท่านของข้าไม่ให้ข้าพูด จะได้ไม่ทำให้พวกเจ้าตกใจ”
เหล่าผู้เฒ่าพอได้ยินมันพูด ก็นึกถึงผู้ฝึกเซียนคนนั้น นี่เป็นสัตว์พาหนะของท่านผู้ฝึกเซียน คงจะไม่ทำร้ายพวกเขาหรอกกระมัง?
นึกมาถึงตรงนี้ พวกเขาจึงค่อยๆ วางใจ ก่อนจะเก็บกุ้งกับปลาที่กระโดดกระเด้งอยู่บนพื้นชายฝั่ง
ผ่านไปไม่นาน กุ้งปลาบนชายฝั่งก
