คลานอยู่บนพื้น เอ่ยว่า “น่าเสียดาย เจ้ารู้ช้าไป” เอ่ยจบ อสูรกลืนเมฆากระโจนเข้าไปกัดคอของเขาจนขาด เสียงร้องของเขาติดอยู่ท ที่ลำคอก่อนจะสิ้นใจตาย
“นายท่าน พวกเราบุกสังหารเข้าไปกันเถอะ!” เหล่าไป๋มายืนข้างกายนาง
“ไม่ต้องรีบ รออีกเดี๋ยว” เฟิ่งจิ่วเอ่ย ก่อนจะเดินไปเก็บแหวนห้วงมิติและถุงฟ้าดินบนศพของผู้ฝึกตนพวกนั้น “เวลาครึ่งก้านธูป ผ่านไปอีกครึ่งก้านธูป พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องลงมือจ จัดการคนพวกนั้นด้วยตนเองแล้ว”
นางกับสัตว์ร้ายสองตัวรออยู่ที่นี่เป็นเวลาครึ่งก้านธูป กระทั่งเวลาครึ่งก้านธูปผ่านไป นางเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ พาสัตว์พันธสัญญาคู่ชีวิตสองตัวเดินกลับไป
ยามภาพผู้ฝึกตนเหล่านั้นที่กำลังนอนโอดครวญอยู่บนพื้นปรากฏสู่ครรลองสายตา นางพลันหยักยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา ในเมื่อผู้ถือครองบัวดำกล้าจับนางมาที่นี่ เช่นนั้นก็สมควรได้ลิ้ม มลองความเจ็บปวดนี้
คนที่อยู่ต่อหน้านางเหล่านี้ กลิ่นอายพลังวิญญาณในตัวหายไปจนสิ้น ในร่างกายราวกั
