เฉยว่า “ไม่ต้อง”
โม่เฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน “หากท่านจะไป ข้าคิดว่าเรื่องนี้มีความจำเป็น นอกเสียจากว่า ท่านไม่คิดจะไป”
“นายท่าน นายท่าน”
เสียงของฮุยหลางดังมาจากข้างนอก ไม่นานนักฮุยหลางในชุดขอทานวิ่งเข้ามา “นายท่าน ข้าได้ยินว่าภูตหมอ…เอ่อ คุณชายโม่เฉิน ท่านก็อยู่ที่นี่หรือ” ฮุยหลางอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อเห็ นโม่เฉิน
“ฮุยหลาง เจ้าทำอะไรผิดอีกแล้ว เหตุใดจึงอยู่ในชุดขอทานเช่นนี้” โม่เฉินมองเขา ขณะถามยิ้มๆ
“เอ่อ คือข้า ข้ากำลังฝึกตน ฝึกตนอยู่ข้างนอกน่ะ!” ฮุยหลางเกาหัวอย่างเก้อเขิน เห็นนายท่านของเขาปั้นหน้าตึง เขารีบยืนตัวตรงทันที “นายท่าน ทางหอยาสวรรค์ไม่มีคนบาดเจ็บล้ มตาย พวกเหลิ่งหวากับตู้ฝานกลับมาแล้ว พวกเขาไปตรวจคนในจวนก่อนแล้วขอรับ”
“ออกไปเถอะ!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อโบกมือสั่งให้เขาถอยออกไป
“ขอรับ” ฮุยหลางรับคำ ตั้งใจว่าจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยมา เขาจึงคารวะแล้วถอยออกไป
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงขรึมว่า “เฟิ่งจิ่วตกอยู่ในกำมือของคนพวกนั้น ในกรณีที่สถาน
