ส่งข้าให้ตระกูลของพวกเขาช่วยปกป้อง”
พูดมาถึงตรงนี้ เขาถอนหายใจเบาๆ “กลุ่มอำนาจที่ไล่ล่าพวกข้าแข็งแกร่งมาก วรยุทธ์ก็สูงมาก ตอนนั้นที่ตระกูลอวิ๋นช่วยปกป้องข้า พวกเขาก็ต้องแบกรับความเสี่ยงที่อาจถูกฆ่าล้างตระกู ล หนำซ้ำตอนนั้นข้าถูกหนอนไหมทองทะลวงใจเล่นงาน เป็นศิษย์น้องที่เสี่ยงอันตรายหาของที่นำมาดูดหนอนไหมทองทะลวงใจออกมา เพราะอย่างนี้ ข้าจึงรอดมาได้”
คนเราไม่ควรลืมบุญคุณผู้อื่น เขาจะไม่เข้าใจสัจธรรมข้อนี้ได้อย่างไร? เพียงแต่ ตลอดมาเขานึกว่าอวิ๋นเสวี่ยซินเห็นเขาเป็นศิษย์พี่ มีเพียงมิตรภาพร่วมสำนักกันเท่านั้น กลับไม่เคย คิดว่า…
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็กลั้นหายใจ “เหตุใดกลับมาแล้วท่านไม่เคยเล่าเรื่องอันตรายอย่างนี้ให้ข้าฟังเลย? หนอนไหมทองทะลวงใจ? นั่นเป็นสิ่งมีพิษที่ทะลวงเข้าไปในกระดูกได้เชียวนะ หนำซ้ำหาก กจะดูดหนอนไหมทองทะลวงใจออกมาได้ก็จำต้อง…”
เสียงของเธอเงียบหายไปครู่หนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนเงียบไปชั่
