ึกตนที่อยู่รอบๆ
คนพวกนี้รวมกันแล้วก็มีกันสิบกว่าคน กอปรกับวรยุทธ์ของชายตาเดียวนั่น จะว่าไปแล้ว หากอยากเป็นเจ้าถิ่นก็นับว่าเหลือเฟือ แต่วรยุทธ์ที่อวิ๋นเสวี่ยซินแสดงออกมาคือระดับปราชญ์เ เซียน ไม่ใช่คนทั่วไปจะกำราบนางได้
นึกมาถึงตรงนี้ เฟิ่งจิ่วกอดอกยืนดูอย่างสนใจ ชายตาเดียวนั่นเหตุใดจึงหมายตาอวิ๋นเสวี่ยซินโดยไม่ดูตาม้าตาเรือได้? แต่ก็ดีเหมือนกัน เธอจะได้ถือโอกาสนี้ดูฝีมือของนาง
“มัวยืนอึ้งอะไรกันอยู่? หามแม่นางน้อยคนนี้กลับไปให้ข้าเดี๋ยวนี้!” ชายตาเดียวเอ่ย มุมปากเผยอขึ้น เผยรอยยิ้มชั่วร้ายขณะจ้องหญิงสาวอรชรงดงามในชุดสีขาว
ในสมองกำลังจินตนาการ หากหามหญิงงามกลับบ้านไปแล้วจะทำอะไรดี
“ลูกพี่ ผู้หญิงคนนี้ดูไม่เหมือนชาวบ้านธรรมดา จะหาเรื่องนางจริงๆ หรือ?” ผู้ฝึกตนที่อยู่ข้างๆ กระซิบถามเบาๆ รู้สึกว่าผู้หญิงชุดขาวถูกพวกเขาล้อมแล้วก็ยังไม่เห็นแสดงท่าทีหวาดกล ลัว อดไม่ได้ที่จะรู้สึกลังเลขึ้นมา
“เฮอะ! ผู้หญิงคนนี้เป็นคนต่างถิ่น ข้างกายไม่มีองครักษ์สักคน เดาว่าคงเป็นผู้ฝึกตนไร้สำนัก
