่นไหม?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อหยักยิ้มเล็กน้อย “ดี”
เฟิ่งจิ่วสาวเดินออกไป เซวียนหยวนโม่เจ๋อเห็นดังนั้นจึงยื่นมือไปจูงมือเธอ เห็นเธอมองมา เขาจึงยิ้มให้ “ข้าจูงมือเจ้าเดิน!” เอ่ยจบ ก็กุมมือเธอเดินออกไป
เฟิ่งจิ่วมองมือของทั้งสองที่กุมกันแน่น กลับไม่ได้พูดอะไร เพียงปล่อยให้เขาจูงมือเดินไป เพียงแต่ตอนที่มาถึงลานบ้าน เธอหยุดเดิน กล่าวว่า “พาห้าวเอ๋อร์ไปด้วยเถอะ! พาเขาออกไปเดินเล่นหน่อย”
“อย่างนั้นก็ให้เหลิ่งซวงพาเขาไปด้วย” เขาว่า ก่อนจะหันไปกำชับ “ไปบอกเหลิ่งซวง ให้นางอุ้มห้าวเอ๋อร์ไปเดินเล่นกับพวกข้า”
“ขอรับ” อิ่งอีที่อยู่ในมุมมืดรับคำ จากนั้นก็มุ่งหน้าไปที่เรือนของเหลิ่งซวง
ทั้งสองรออยู่ที่ศาลาหลังหนึ่งที่อยู่ด้านหน้า แต่ทว่า ห้าวเอ๋อร์ยังไม่ทันมา อวิ๋นเสวี่ยซินกลับมาถึงก่อน
“ศิษย์พี่ ภูตหมอ” ยังคงเป็นอวิ๋นเสวี่ยซินในชุดสีขาวสาวเดินมาช้าๆ เห็นทั้งสองอยู่ในศาลา นางถามด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ากำลังตั้งใจจะออกไปเดินตลาด ศิษย์พี่กับภูตหมอไปด้วยกันหรือไม่?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเหลือบมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง เห็นเธอไม่คิดจะเอ่ยปาก จึงตอบว่า “พวกข้าก็จะออกไปเช่นกัน”
“จริงหรือ? อย่างนั้นข้าไปกับพวกท่านได้หรือไม่? เดินตลาด
