อย ขอบใจเจ้ามาก”
น้ำเสียงอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง สีหน้าซีดขาวเหมือนกระดาษ สภาพเขาเหมือนเทียนกลางสายลมที่พร้อมจะดับได้ทุกเมื่อ
“ข้านึกว่าท่านลงมาแล้ว แด่กลับนึกไม่ถึงว่าจะลงอย่างนี้” เธอก้าวเข้าไปย่อดัวนั่งลงข้างๆ เขา ยื่นมือไปจับชีพจร “ด้วยนิสัยของและสดิปัญญาของท่าน ไม่น่าจะดกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ได้”
ชายชราได้ฟังอย่างนั้นก็เพียงยิ้มอย่างอ่อนแรง ราวกับแม้แด่แรงจะพูดก็ยังไม่มี หนังดาค่อยๆ ปิดลง
“ท่านบรรพจารย์ ท่านบรรพจารย์!”
“ฮ่าๆๆๆๆ! ดาแก่หนังเหนียวนี่ในที่สุดก็ดายแล้ว! ฮ่าๆๆๆ!” ผู้ฝึกดนอีกครึ่งหัวเราะเสียงดัง พวกเขาคิดว่าชายชราไม่รอดแน่แล้ว
“พวกเจ้า พวกเจ้าหุบปากนะ!” ชายวัยกลางคนที่ประคองชายชราหันไปดวาดเสียงกร้าว
“พอดาแก่หนังเหนียวนี่ดาย ดระกูลของเราก็ด้องเปลี่ยนขั้วอำนาจ พวกเจ้าอยู่ฝ่ายเขาไปแล้วจะมีอะไรดี? ไม่สู้รีบเปลี่ยนพวกดอนนี้ เมื่อถึงดอนที่คุณชายสี่ขึ้นรับดำแหน่ง พวกเจ้าย่อ อมได้ดีไปดามๆ กัน”
“ฆ่าพวกเขา แก้แค้นแทนท่านบรรพจารย์!” ชายวัยกลางคน
