นประมาณหนึ่งร้อยกว่าคนที่นั่งอยู่แถวๆ นั้น บ้างก็นั่งสมาธิฝึกวรยุทธ์ บ้างก็หลับตาทำสมาธิ บ้างก็จ้องมองรอบๆ อย่างระแวดระวัง
“คำนวณดูแล้ว น่าจะใกล้แล้วล่ะ” ชายชราตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลันถามว่า “สหายน้อยมาผู้เดียวหรือ?”
เฟิ่งจิ่วยิ้มตอบ “คนเดียวก็พอ”
“ฮ่าๆๆ สหายน้อยช่างมีความมั่นใจนัก” เงียบไปครู่หนึ่ง มองเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาลึกซึ้งแวบหนึ่ง “แล้วก็มีความสามารถนัก” สามารถมาถึงที่นี่ได้ด้วยตัวคนเดียว เห็นได้ว่ามีความสามารถไม่น้ อย
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “แค่โชคดีเท่านั้น”
“ในเมื่อสหายน้อยมาคนเดียว ไม่สู้มานั่งกับพวกเราดีหรือไม่!” ชายชราเบี่ยงตัว พยักเพยิดไปทางจุดที่มีผู้ฝึกตนสิบกว่าคนนั่งอยู่
เฟิ่งจิ่วมองแวบหนึ่ง เธอครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะพยักหัว “ก็ดีเหมือนกัน” ด้วยเหตุนี้จึงเดินไปทางนั้นพร้อมกับชายชรา
คนในตระกูลของชายชราเห็นเด็กหนุ่มคนนั้นเดินมาพร้อมกับบรรพจารย์ของพวกเขาอย่างผ่อนคลาย พวกเขาอดตะลึงงันไม่ได้ ประหลาดใจที่บรรพจารย์ของพวกเขากลับปฏิบัติต่อเด็กหนุ่มเป็นพิเศษ พวกเขาจ้องพิจารณาเด็กหนุ่มอย่างละเอียด แ
