ถูกกำหนดให้อยู่บนเส้นทางขาลงแล้ว
เฟิ่งจิ่วมองผู้เฒ่าหร่วนที่หน้าซีดเผือดถูกคนของตระกูลหร่วนประคองขึ้นมา น้ำเสียงเย็นยะเยือกเปล่งออกจากปากของเธออย่างเนิบช้า “พลังตัดสินทุกอย่าง วันนี้แม้ข้าจะฆ่าเจ้าเสียที่ นี่ ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร เจ้าว่าใช่หรือไม่?”
ผู้เฒ่าตระกูลหร่วนขยับปาก เขาจ้องเฟิ่งจิ่ว หัวใจบีบรัดไปทั้งดวง
เฟิ่งจิ่วสาวเดินช้าๆ เข้ามาทีละก้าวๆ ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา มองลงมาจากที่สูง “เจ้าว่า ข้าจะฆ่าเจ้าดี? หรือว่าทำลายวรยุทธ์ของเจ้าดี?”
ผู้เฒ่าตระกูลหร่วนสะท้านไปทั้งใจ แต่กลับไม่อยากเอ่ยปากอ้อนวอน เขาขบกราม กล่าวว่า “แพ้เป็นเจ้าชนะเป็นโจร! จะฆ่าจะแกงก็แล้วแต่เจ้า!”
เฟิ่งจิ่วหยักยิ้มมุมปาก “ตาเฒ่าอย่างเจ้าจิตใจอำมหิต ความคิดชั่วร้าย วันนี้ข้าทำลายวรยุทธ์ของผู้นำตระกูลหร่วนของพวกเจ้า ย่อมไม่อาจเก็บเจ้าไว้อีก”
ครั้นเฟิ่งจิ่วเอ่ยประโยคนี้ออกไป คุณชายใหญ่ตระกูลหร่วนอดอ้อนวอนไม่ได้ “ขอร้องเจ้าปล่อยท่านปู่ของข้าไปเถอะ! ท่านพ่อของข้าถูกเจ้าทำลายวรยุทธ์ทั้งหมดไปแล้ว หากแม้แต่ท่านปู่ข ของข้าก็ยังถูกทำลายวรยุทธ์ อย่างนั้นตระกูลหร่วนของเรา…”
“ตระกูลหร่วนของพวกเจ้าเป็นอย่างไร แล้วเกี่ยวอะไรกับข้า?”
