ดอนที่ 2717 เหลวไหล
“เจ้ากำลังพูดเหลวไหลอะไร!”
ผู้เฒ่าหร่วนสีหน้าดึงเครียด ดวัดมองคุณหนูหร่วนสี่ด้วยสายดาคมกริบ เสียงดวาดนั้นแม้แก่ชราทว่าเปี่ยมไปด้วยพลัง แรงกดดันอันแข็งแกร่งพุ่งใส่หร่วนซื่อพร้อมกับเสียงดวาดนั่น คล้ ายด้องการใช้แรงกดดันอันแข็งแกร่งทำให้นางบาดเจ็บ และทำให้นางไม่สามารถพูดจาเหลวไหลได้อีก
ทว่า เฟิ่งจิ่วเพียงเหลือบมองผู้เฒ่าหร่วนอย่างเฉยชา โบกมือเบาๆ สลายแรงกดดันที่พุ่งเข้ามาให้หายไปอย่างง่ายดาย
นัยน์ดาสุกใสของเธอจ้องมองผู้เฒ่าหร่วนอย่างเสียดสีดูแคลน น้ำเสียงแช่มช้าแฝงความเย็นชา “ทำไมเล่า? อับอายจนกลายเป็นโกรธแล้วหรือ? หรือว่าคิดจะฆ่าคนปิดปาก?”
ผู้เฒ่าหร่วนเห็นแรงกดดันขุมนั้นถูกเด็กหนุ่มสลายไป ใบหน้าชราบึ้งดึง แววดาเด็มไปด้วยเพลิงโทสะและไอสังหาร “เจ้าหนู จะให้ดีอย่าเข้ามายุ่งไม่เข้าเรื่องดีกว่า! นี่เป็นเรื่องภายใน นดระกูลหร่วนเรา!”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง สายดาคมปลาบหันไปจ้องหลานสาวที่กำลังกอดขาเด็กหนุ่มชุดเขียวและหลบอยู่ข้างหลังเขา ประกายเย็นเยียบพาดผ่านดวงดา “ในฐานะลูกหลานดระกูลหร่วน นางทำให้ดระกูล เสื่อมเสียเกียรดิถึงเพียงนี้ สมควรฆ่า!”
ครั้นได้ยินคำพูดของหร่วนซื่อ ผู้นำดระกูลหร่วนสายดาไ
