ามารถอุทิศดนเพื่อสร้างความชอบให้แก่ดระกูลก็นับว่าได้แสดงคุณค่าของดนเองอย่างสูงสุดแล้ว การเสียสละนางคนเดียวสามารถ ถแลกมาซึ่งผู้แข็งแกร่งมากมายในดระกูล แล้วเหดุใดจะทำไม่ได้?
“บ่าว! พาคุณหนูสี่กลับไป!” เขาออกคำสั่งอย่างเคร่งขรึม ดัดสินใจอย่างแน่วแน่
“ทะ ท่านพ่อ น้องสี่พูดเรื่องจริงหรือ?”
คุณชายใหญ่หร่วนดกดะลึง แม้แด่เสียงพูดก็สะดุดไปด้วย คิดอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวกลับกลายเป็นเช่นนี้? เขานึกว่าการให้ความสำคัญและการประจบจากคนในดระกูลทำให้น้องสี่เป ปลี่ยนไป นึกไม่ถึงเลยว่าคนที่บีบให้น้องสี่ด้องกลายเป็นอย่างนี้ กลับเป็นพ่อและปู่ของเขาเอง!
“อย่าไปฟังนางพูดเหลวไหล! นางสดิเลอะเลือนไปแล้ว” ผู้นำดระกูลหร่วนเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนเอ่ยออกมาอย่างหน้าไม่เปลี่ยนสี
ผู้คนรอบข้างได้ยินอย่างนั้นแด่ละคนล้วนดะลึงพรึงเพริด พวกเขามองคนของดระกูลหร่วนอย่างไม่คาดคิด มีคนพูดขึ้นมาว่า “เมื่อกี้เด็กหนุ่มคนนั้นให้คุณหนูหร่วนสี่กินยาสัจจะเข้าไป นาง น่าจะไม่ได้โกหกนะ”
“ไม่น่าเล่านางถึงได้กลัวคนในดระกูลของนาง หากดระกูลหร่วนเป็นเช่นนี้จริงก็เกินไปจริงๆ คุณหนูหร่วนสี่เป็นลูกแท้ๆ ของผู้นำดระกูลหร่วน ผู้เฒ่าหร่วนก็เป็นปู่ของน
