น้าไม่ดีใส่นาง แม่แต่เซี่ยซือซือเองก็เช่นกัน
“พี่ชายเซี่ย เป็นท่านจริงๆ ด้วย” หร่วนหรูอวิ๋นเห็นเซี่ยอวี้ถังก็อดเดินเข้ามาหาด้วยความดีใจไม่ได้ นางเดินมาหยุดอยู่ต่อหน้าเขาราวกับคนคุ้นเคย ยิ้มกว้างขณะมองหน้าเขา “พี่ชา ายเซี่ย พี่ชายท่านนั้นเล่า?” นางชะโงกหน้ามองไปรอบๆ แต่กลับไม่เห็นเงาร่างสีเขียว
เซี่ยอวี้ถังค่อนข้างตะลึงในความงามของนาง รอยน่ากลัวบนใบหน้าของเด็กสาวที่ทำให้เขาตกใจกลัวในป่าไผ่นั่นหายไปแล้ว ดวงหน้าเนียนนุ่มดุจหยก เครื่ององคาพยพทั้งห้าเรียบงามโดดเด่น นนั่นทำให้นางดูไม่เหมือนเดิม
ยังมีอีกหนึ่งจุดที่ไม่ค่อยเหมือนเดิม เด็กสาวที่อยู่ในป่าไผ่รู้สึกด้อยค่าเพราะหน้าตา ทว่าหร่วนหรูอวิ๋นในวันนี้กลับไร้ซึ่งร่องรอยของความด้อยค่าตนเองในวันเก่า กลายเป็นคนมี ชีวิตชีวาขึ้นมา
บางที อาจเพราะจุดนี้ที่ทำให้เขารู้สึกต่างออกไปก็ได้กระมัง! เพราะอย่างไรหากไม่ได้เห็นกับตา เขาก็คงไม่เชื่อว่าเพียงเวลาไม่กี่วันคนเราจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้
“เชิญด้านในเถอะ! เสี่ยวจิ่วยังไม่ออกมา” เซี่ยอวี้ถังตอบ บอกให้น้องสาวพาพวกนางเข้าไป
“เข้าไปนั่งข้างในก่อนเถอะ!” เซี่ยซือซือเอ่ย ก่อนจะพาพวกเขาเดินเข้าไป
………………………………….
