เขาก็เป็นเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปีคนหนึ่งเท่านั้น แม้จะสุขุมขึ้นหลายส่วนเพราะการฝึ กฝนข้างนอก แต่พอถึงบ้านก็ฉีกยิ้มอย่างมีความสุข ฝีเท้าเริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆ สุดท้าย เขาก็วิ่งเข้าไปในบ้าน
“ท่านแม่ ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว!”
ได้ยินเสียงของลูกชาย เห็นลูกชายวิ่งเข้ามาเร็วๆ เซี่ยเหยียนที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งรู้สึกอย่างไรบอกไม่ถูก “ลูกๆ พวกนี้กลับมาถึงบ้านก็เอาแต่ร้องเรียกหาท่านแม่ ข้าที่เป็นพ่อทำหน น้าที่ได้ล้มเหลวขนาดนั้นเลยหรือ? ไม่ได้กลับบ้านตั้งหลายวันขนาดนี้ไม่คิดถึงข้าบ้างเลยหรือ?”
เซี่ยซือซือได้ยินก็หัวเราะคิกคัก เดินเข้าไปคล้องแขนของเขา “ท่านพ่อ ข้าคิดถึงท่าน เสี่ยวซือคิดถึงท่าน ข้ายังเอาของขวัญกลับมาให้พวกท่านด้วยนะ!”
ได้ยินอย่างนั้น เซี่ยเหยียนหัวเราะขึ้นมา “ดีๆๆ เสี่ยวซือเป็นเด็กดีที่สุด ไม่เสียแรงที่พ่อรักเจ้า”
ในที่สุดครอบครัวก็ได้อยู่พร้อมหน้า เห็นลูกๆ สองคนกลับมาอย่างปลอดภัย และเห็นเฟิ่งจิ่วเดินทอดน่องมาจากข้างหลัง แม้ลูกๆ จะไม่ได้พูดอะไร แต่สองสามีภรรยารู้ดี ที่ลูกของพวกเขากลั บมาได้อย่างปลอดภัย ต้องเป็นเพราะมีเฟิ่งจิ่วอยู่แน่ๆ
“นายท่าน ฮูหยิน” เฟิ่งจิ่วก้าวเข้ามาคารวะ
“เสี่ยวจิ่ว ขอบใจเจ้ามากที
