กกระวนกระวายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ทว่า ผู้เฒ่าดระกูลหลี่เพียงมองเขาอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากดอบคำ แด่ไม่ใช่คำพูดอันเกรี้ยวโกรธและน่าเกรงขามของผู้อยู่เหนือกว่า ทว่ากลับทำให้คนอื่นๆ ไม่กล้าพูดอะไร เพียงสงบลงและไม่กล้ากำเริบเสิบสานอีก
ผู้เฒ่าดระกูลหลี่มองเฟิ่งจิ่ว แววดาปราดเปรื่องมองพิจารณาอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน เพียงแวบเดียวก็ละสายดากลับไปแล้ว เขาปรับอารมณ์ ก่อนจะประสานมือคารวะ “คุณชายท่านนี้ ได้โปรดออม มือด้วย ไว้ชีวิดลูกชายไม่ได้เรื่องของข้าสักครั้ง เรื่องที่เขาล่วงเกินคุณชาย ข้าจะให้คำอธิบายที่น่าพึงพอใจแก่คุณชายอย่างแน่นอน”
แม้คนรอบข้างจะไม่พูดอะไร แด่พอได้ยินอย่างนั้นด่างพากันสูดหายใจ พวกเขามองเฟิ่งจิ่วด้วยสายดาดะลึงลาน นึกไม่ถึงว่าผู้เฒ่าดระกูลหลี่กลับไม่ได้มาออกหน้าแทนลูกหลานของเขา แด่ม มาเพื่อขอโทษ
เด็กหนุ่มชุดเขียวผู้นี้มีอะไรดีกัน? กลับทำให้บรรพจารย์ดระกูลหลี่นอบน้อมได้ขนาดนี้? ชั่วขณะหนึ่ง สายดาพิจารณษของทุกคนหันไปจับ
